Lubawa Creative

I love you, czyli WALENTYNKI tuż, tuż...

2011-02-11T17:58:00.009+01:00

"Miłość polega na kochaniu siebie nawzajem."- pisał Miro. I choć powinno się wyznawać ją nie tylko od święta, jest taki dzień w roku, kiedy słowa "Kocham Cię" nabierają szczególnej magii. Mimo, że do walentynek zostały już tylko 3 dni, Lubawa Creative poszperała po lubawskich sklepach i sprawdziła co można wręczyć ukochanej osobie.

Walentynkowe gadżety zawładnęły wystawami sklepów. Pomysłów na upominek jest sporo. Wszystko zależy od budżetu i fantazji wręczającego.

Najczęściej wybierane są poduszeczki w kształcie serca (sklep "Boboland", 8-15zł), które z pewnością umilą każde, nawet najgorsze sny.

Jeśli twoja sympatia nie wyobraża sobie poranka bez kawy, warto wybrać kubek - zdobiony serduszkami (kwiaciarnia "Róża", 8zł) lub magiczny, na którym pod wpływem ciepłego napoju pojawi się wasze wspólne zdjęcie (Tomcolor, ok. 30 zł).

Idealnym prezentem dla osoby, która lubi się przytulać będzie pluszowy miś, w małych (35-40zł) i dużych (60-90zł, sklep z Artykułami Przemysłowymi, Licznerska Krystyna, ul.Grunwaldzka) rozmiarach.

Dla miłośniczek kwiatów, lubawskie kwiaciarnie polecają czerwone róże (3zł-8zł/sztuka) lub fantazyjne bukiety (cena w zależności od liczby róż i rodzaju dekoracji - min. 20zł).

"Przez żołądek do serca", więc aby jeszcze bardziej osłodzić walentynkowy dzień, oprócz tradycyjnych czekoladek, pomysłem na prezent są pierniki (cukiernia "Łasuch", 5zł) lub torty (cukiernia, Niesiobędzka Mirosława, ul. Rynek, 10-13zł/400g) w apetycznym kształcie serc.

Pamiętajmy jednak, że najpiękniejszym prezentem dla ukochanej osoby jest... MIŁOŚĆ!

Szczęśliwych Walentynek!

ekipa LC

Ferie czas zacząć

2011-01-25T12:34:00.005+01:00

Tak, drodzy uczniowie, wczoraj oficjalnie rozpoczęły się ferie zimowe 2011. A co ciekawego będzie się działo w Lubawie i okolicach? Specjalnie dla Was przygotowaliśmy ściągawkę z najciekawszymi wydarzeniami.

1. Ośrodek sportu i rekreacji proponuje nam Zimowe Turnieje Halowej Piłki Nożnej. Zawody rozgrywane będą od godziny 11.00 w hali sportowo-widowiskowej przy ul. Świętej Barbary w dniach:

-wtorek (25.01.2011r) - uczniowie szkół podstawowych

-środa (26.01.2011r.) - uczniowie szkół podstawowych

-czwartek (27.01.2011r.) - uczniowie szkół gimnazjalnych

Wszyscy chętni mogą zapisywać się w dniu zawodów. Czekają słodkie upominki :)

2. Club fitness "Dynamic" zaprasza na aerobik. Zajęcia odbywają się w poniedziałki i czwartki od godziny 19.00 w świetlicy środowiskowej w Prątnicy.

3. Fanów muzyki punk, rock oraz reggae czekają niezapomniane chwile podczas festiwalu organizowanego przez Miejski Ośrodek Kultury. Impreza odbędzie się w najbliższą sobotę (29.01.2011r.) od godziny 17.00. Bilety w cenie 15zł.

4. W lubawskim kinie "Pokój" każdy znajdzie coś dla siebie. Nieco starsi od 26 do 30 stycznia o godzinie 14.00 zobaczyć mogą "Piłę 3D".

Dla tych młodszych przygotowano specjalny rozkład:

-25 stycznia 2011r. (wtorek) godz. 12.00 "Jaś i magiczna fasola:

-26-30 stycznia 2011r. (środa-niedziela) godz. 12.00 "Mysi agenci"

Bilety tylko 4 zł.

5. Lubawskie gimnazjum przygotowało specjalny program na tegoroczne ferie:

-Środa, 26.01.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka siatkowa dziewcząt oraz chłopców, aerobik dla dziewcząt

-Czwartek, 27.01.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka nożna chłopców oraz aerobik dla dziewcząt

-piątek, 28.01.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka siatkowa chłopców oraz dziewcząt, aerobik dla dziewcząt

-poniedziałek, 31.01.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka ręczna dziewcząt oraz tenis stołowy

-wtorek, 01.02.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka ręczna dziewcząt oraz tenis stołowy

Godz.10.30-12.30 oraz 15.00-17.00 – piłka nożna dziewcząt

-środa, 02.02.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka ręczna dziewcząt

Godz. 10.30-12.30 oraz 16.00-17.00 – piłka nożna dziewcząt

-czwartek, 03.02.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka ręczna dziewcząt

Godz. 10.30-12.30 oraz 16.00-17.00 – piłka nożna dziewcząt

-piątek, 04.02.2011r., godz. 9.00-10.30 – piłka ręczna dziewcząt

Pati

Lubawscy gimnazjaliści żyją wspomnieniami

2011-01-17T18:08:00.006+01:00

W lubawskim gimnazjum organizowany jest kolejny wieczorek poetycki. Uczniowie już wcześniej dowiedli, że pamiętają o znanych poetach, tj. Adam Mickiewicz czy Agnieszka Osiecka. Tym razem pora na wspomnienie „wiecznego włóczęgi”, czyli Edwarda Stachury.

Edward Stachura to znany polski poeta i prozaik. Większość swego życia spędził na podróżowaniu i wędrowaniu. Pisał o sobie jako o włóczędze poszukującym wartości życiowych. W 1979 roku popełnił samobójstwo pozostawiając po sobie refleksyjną poezję, którą chcą przypomnieć członkowie koła recytatorskiego, na czele z nauczycielką języka polskiego - Anetą Nowakowską.

Edward Stachura

***

Włóczęgą jestem

co późną nocą

gwiazdy wykrada

i rozdaje ubogim

włóczęga jestem

bez czapki

z długimi włosami

w których noc się bawi z gwiazdami (...)

Koło recytatorskie zaprasza na wieczorek poetycki,
poświęcony twórczości Edwarda Stachury,
który odbędzie się dnia 20 stycznia 2011 r. o godz. 17,

w sali biblioteki szkolnej
Gimnazjum im. Biskupów Chełmińskich w Lubawie.

Zagrali, zaśpiewali, wylicytowali no i zebrali, czyli WOŚP w Lubawie

2011-01-14T16:37:00.011+01:00

Fot.: Agnieszka Balewska

W niedzielę odbył się już 19. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, która w tym roku zagrała na rzecz dzieci z chorobami urologicznymi i nefrologicznymi.

Cała Polska grała razem z WOŚP. W Lubawie też się dużo działo. Miasto już od porannych godzin wypełniał widok kilkudziesięciu wolontariuszy. Wśród nich znaleźli się także członkowie ekipy Lubawa Creative. Mimo, że temperatura była na „plusie”, długie stanie na zewnątrz dawało w kość. Jednak perspektywa pomocy zagrzewała do dalszych działań.

– Za ile ta naklejka? – zapytał dziesięcioletni chłopiec. I choć nie wszyscy najmłodsi wiedzieli do końca, co się tak naprawdę dzieje, każdy chętnie tłukł swoje świnki, aby przyłączyć się do akcji. Dorośli także nie szczędzili grosza dla chorych dzieci. Lubawski sztab tradycyjnie w hali widowiskowo-sportowej przy gimnazjum zorganizował wiele atrakcji, by umilić pomoc w niedzielne popołudnie. Imprezę poprowadził Tomasz Więcek, a wysłuchać i obejrzeć mogliśmy grupy: muzyczną „Papugi”, cyrkową „Pantarej” oraz taneczną „Iskierki” ze Szkoły Podstawowej w Lubawie. Natomiast starsi koledzy z zespołu „PFC” zaprezentowali swoje umiejętności tańcząc break dance. Uroczysty nastrój wprowadził występ lubawskiej Orkiestry Dętej, natomiast prawdziwie rockowe show zapewnił młodzieżowy zespół „Przerwa Techniczna”. Dużo radości przyniosły licytacje, w których publiczność wzorowo brała czynny udział. O godzinie 20 tradycyjnie rozbłysnęło światełko do nieba. W mieście i gminie udało się zebrać

17 022 zł 40 gr oraz 5 euro i 83 centy.

WOŚP pomógła Oli Dreger z Lubawy.

Ola Dreger dowiedziała się, że choruje na cukrzycę, gdy miała 9 lat. Ta wiadomość kompletnie zmieniła jej życie. Codziennością stało się utrzymanie określonej diety, częste wizyty w szpitalu, a także wstrzykiwanie insuliny podskórnie . Ola z rodzicami w 2002r. zdecydowała się napisać list do Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy z prośbą o pompę insulinową, która z pewnością ułatwiłaby dziewczynie życie z cukrzycą. Po dwóch latach niecierpliwego oczekiwania 11-letnia Ola otrzymała pompę. Od XIV edycji WOŚP aktywnie bierze udział współprowadząc licytację bądź będąc wolontariuszem. –W zamian za to, że kiedyś WOŚP mi pomogła, to teraz ja pomagam innym.- mówi Ola. Dziś już prawie dorosła dziewczyna jest jedną z niewielu osób w Lubawie, którzy otrzymali tak znaczącą pomoc od fundacji Owsiaka.

Sie Ma !

Monika, Karolina, Agnieszka

Pozytywnie „nakręcona” akcja

2011-01-11T20:16:00.007+01:00

To tylko część z ogromnej ilości nakrętek w lubawskim gimnazjum.

Trwa akcja „Nakrętka” organizowana w lubawskim gimnazjum. Uczniowie zamiast książek noszą do szkoły ogromne worki z kolorowymi nakrętkami. Entuzjazm jest tak samo wielki jak i cel.

Wszystko po to, aby pomóc Filipowi z Gdańska. Porażony prądem chłopiec potrzebuje pieniędzy na rehabilitację, które uzyska od firmy „Stalmor”, skupującej m.in. plastikowe nakrętki. Cel jest szczytny, a uczniów nie mija wielki entuzjazm z pomagania. Pytanie brzmi: skąd bierze się aż tyle nakrętek?

- W akcję angażujemy całe rodziny, one pomagają zebrać nam ich jak najwięcej - mówi jedna z uczennic.

Zaangażowanie krewnych to tylko jeden z pomysłów na zdobywanie nakrętek. Wielu z nich dokonuje poszukiwań w osiedlowych pojemnikach z plastikami, a także pytają o nakrętki w restauracjach. Poświęcenie jest duże, a dodatkową motywacją jest fakt, że na klasę, która zbierze największą liczbę nakrętek czeka atrakcyjna nagroda. Na razie na szczycie rywalizacji jest klasa II A, lecz wszystkie inne starają jej się dorównać. Z każdym dniem, w świetlicy szkolnej gromadzi się coraz więcej nakrętek. Oby tak dalej!

Akcja potrwa do 31 marca b.r.

Agata

Hu-hu-ha, nasza zima... piękna!

2011-01-08T23:20:00.013+01:00

Zima nie powinna kojarzyć się nam tylko z siarczystym mrozem, trudnościami na drogach czy z sankami albo nartami. Spójrzmy na nią z innej strony, z obiektywu aparatu. Oto kilka zdjęć zimowego krajobrazu lubawskiej okolicy:

Lipy

Gdzieś między Napromkiem a Czerlinem

Czerlin

Okolice Czerlina

Góra Dylewska

Gorąco zachęcamy do nadsyłania zdjęć z Lubawy i okolic w zimowej szacie na nasz adres e-mail: lubawa.creative@gmail.com, które potem zamieścimy na naszym blogu.

LC, fot.: Agnieszka Balewska

Gdzie się podziały "tamte" Sylwestry ?!

2011-01-07T17:56:00.004+01:00

źródło : Internet

Dziś mija tydzień od Sylwestra, który tym razem zdecydowanie różnił się od poprzednich w naszym mieście. I choć wydawałoby się, że w Lubawie nigdy nie był huczny, to jednak w tym roku zupełnie zabrakło miejskiego świętowania.

Dlaczego? Otóż miasto zostało pozbawione jedynego miejsca, w którym COŚ działo się z okazji przywitania Nowego Roku. Mowa o lubawskim rynku, który jest ciągle rewitalizowanym i rewitalizowanym centrum, a w efekcie, coraz mniej popularnym „sercem” miasta.

Tradycją wręcz stało się to, że mieszkańcy spędzający Sylwestra w mieście, przed telewizorem oraz Ci, którzy bawią się na prywatkach, spotykają się o północy na rynku, aby wspólnie powitać Nowy Rok fajerwerkami i złożyć sobie życzenia przy butelce szampana.

W tym roku jednak tradycji nie stało się zadość. Pomijając fakt, że władze miasta kolejny rok z rzędu nie zorganizowały chociaż symbolicznego i skromnego Sylwestra w mieście, rozkopany rynek nie cieszył się powodzeniem, a widok kolorowych fajerwerków nad nim, był nie lada wyczynem. Nic dziwnego. Wykopy nie były atrakcją, ani tym bardziej dekoracja rynku w porównaniu do zeszłorocznych choinek, które błyszczały setkami lampek, nadając charakterystyczny klimat miastu.

Oburzający jest fakt, iż nie dość, że mieszkańcy indywidualnie musieli „organizować” sobie Sylwestra w mieście, w tym roku nawet nie mieli już go gdzie „zorganizować”.

A może by tak zrezygnować z dwóch gwiazd podczas Dni Lubawy – Święta Mleka ( koniec sierpnia) i zaoferować mieszkańcom koncert i pokaz fajerwerków w Sylwestra?

Nie sądzicie, że byłoby to dobre postanowienie noworoczne dla władz miasta?

„Pożyjemy, zobaczymy”. J

Czekamy na Wasze opinie,

skawod, Lubawa Creative

2010-12-24T16:28:00.003+01:00

Zdrowych, radosnych oraz magicznych świąt Bożego Narodzenia spędzonych w gronie najbliższych, a także wielu zaskakujących prezentów pod choinką. A w nadchodzącym Nowym Roku spełnienia wszystkich marzeń oraz mnóstwo tych chwil, które wywołują uśmiech na twarzy,

życzy
LC

Do Sokolnik popłynęła świąteczna fala darów

2010-12-20T20:48:00.007+01:00

Fot.: Joanna Porębska

Nie była im straszna 400 kilometrowa trasa, ani trudne warunki pogodowe. Nie narzekali też na nieprzespaną noc. W środę lubawianie dostarczyli powodzianom paczki, które zebrali z miejscowych i okolicznych szkół pod koniec listopada.

Przypomnę, że już pół roku temu, po pierwszej fali powodzi jaka napłynęła na Sokolniki, Lubawa wyciągnęła pomocną dłoń w miejsce katastrofy. Zespół Szkół i inne placówkami obiecali systematyczną pomoc. Dotrzymali słowa, a akcja nabrała jeszcze większego tempa.

Otóż w zbiórkę darów zaangażowało się pond 30 szkół i przedszkoli z Lubawy, Iławy, Nowego Miasta Lubawskiego oraz gminnych miejscowości. Tym razem każda paczka była przygotowana dla konkretnych osób, w dodatku imiennie zaadresowana. Pomoc trafiła do uczniów szkoły podstawowej i gimnazjum. Osoby odpowiedzialne za zorganizowanie paczek otrzymały dane kontaktowe do rodzin dzieci, aby móc zasięgnąć informacji o najpilniejszych potrzebach powodzian.

Akcja przebiegała bardzo sprawnie. Każdy ofiarowywał to, co mógł. Ci, którzy posiadali w domach przydatne rzeczy, bez wahania się dostarczali je do wyznaczonych placówek. Inni zaś ratowali złotówkami, które pozwoliły na zakup żywności, słodyczy, przyborów szkolnych, bądź odzieży zimowej. O bardzo dużej ilości przygotowanych paczek może świadczyć fakt, że w dostarczeniu 300 kartonów z darami brały udział 3 samochody ciężarowe, a kierowania pojazdami podjęli się : Marek Wielgomas, kierowcy z firm Jana Bendyka i Piotra Truszczyńskiego - Tadeusz Podobiński i Arkadusz Zubrzycki oraz Marek Dusza z ZS. Do Sokolnik pojechały także nauczycielki : Magdalena Pankowska, Anna Ismer oraz Helena Wyżlic, które czuwały nad całą zbiórką.

Dzieciaki tonęły tym razem nie w fali powodzi, ale prezentów i łez wzruszenia. Miejmy nadzieję, że pomoc lubawian sprawi, że tegoroczne święta choć przez chwilę będą dla nich magiczne...

Z najlepszymi życzeniami spokojnych i rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia,

Monika

Rozwiązywali test, strzelali, biegali i wygrali !

2010-12-03T17:10:00.011+01:00

Jadąc do Olsztyna, nastawiali się na sukcesy w kategorii sportowej. Tylko opiekun lubawskiej drużyny Krzysztof Śmigielski myślał o głównej nagrodzie. Okazało się, że wszyscy mieli rację !

Czwartkowy ranek, Jagoda, Łukasz, Marcin wraz z Krzysztofem Śmigielskim jadą do Olsztyna na Turniej Rekreacyjno – Sportowy z Okazji Narodowego Święta Niepodległości. W trakcie drogi wzajemnie przepytują się z wiedzy historycznej lat 1915 – 1923, bowiem jest to jedna z kategorii konkursowych. Do rywalizacji o główną nagrodę – popiersia Józefa Piłsudskiego przystępuje 14 drużyn. Oprócz wiedzy, do kolejnego etapu konkursu należało strzelanie z broni pneumatycznej a także wielobój sprawnościowy na który składały się : bieg po kopercie, bieg 10x10, sztafeta zręcznościowa. To właśnie w sporcie lubawianie zajęli najwyższe lokaty : razem jako drużyna otrzymali puchar za pierwsze miejsce, a poza tym, Jagoda była 1. w kategorii dziewcząt, a Łukasz i Marcin zajęli kolejno 1 i 2 miejsce w kat. chłopców.

Jagoda podczas biegu po kopercie poślizgnęła się, jednak nie przeszkodziło to jej w zdobyciu pierwszego miejsca !

Klasyfikacje końcową wyczytywano od miejsca 6, ponieważ wyróżnienia przyznawane były sześciu pierwszym drużynom. Nasi reprezentanci nie spodziewali się 1. miejsca dlatego też, do momentu ogłoszenia zwycięscy byli zmartwieni, że nie zajęli żadnej z wyróżnionych lokat. Jednak to właśnie oni zostali drużyną, która zdobyła najwięcej punktów i otrzymała najważniejszą nagrodę.

Popiersie Józefa Piłsudskiego, 4 puchary oraz 10 medali to łączny wynik naszej drużyny. Uczniowie otrzymali również nagrody książkowe.

Na zdjęciu kolejno : (od lewej) Łukasz Biedrzycki, Jagoda Kasprowicz, Marcin Wilbrandt

Dzień wcześniej Jagoda i Marcin wraz z Jolantą Pawlikowską i Michałem Szordykowskim brali udział w Otwartych Wojewódzkich Mistrzostwach Strzeleckich Klubów Żołnierzy Rezerwy Ligii Obrony Kraju w Iławie.

Jagoda zdobyła pierwsze miejsce w kategorii kobiet, a Marcin zajął 3 miejsce w kat. pistolet P-83

Na zdjęciu kolejno : (od lewej) Marcin Wilbrandt, Jolanta Pawlikowska, Michał Szordykowski, Jagoda Kasprowicz

Fot. : Organizatorzy

Gosia.

Imprezownik, czyli przepis na udaną zabawę

2010-11-23T17:49:00.014+01:00

Andrzejki za pasem, już w sobotę długo oczekiwana zabawa. Kreatywni całkiem niedawno organizowali i bawili się na połowinkach, dlatego wiemy jakich błędów unikać. Aby upewnić się, że będziesz dobrze się bawić przedstawiamy przepis na udaną imprezę. Sprawdź, czy nie czekają Cię niemiłe niespodzianki.

1. Lokal (120-200zł za parę). Poszukiwania nie należą do łatwych. Trzeba odwiedzić każdą z pobliskich restauracji, klubów, porównać ceny i wybrać najbardziej korzystną ofertę. Najtańszym lubawskim lokalem okazała się Tropicana, natomiast najdrożej jest na Wichrowym Wzgórzu.

2. Partner(bezcenny;) ). Pod lupę trafiają kwestie umiejętności tanecznych. Ważne jest też abyś dobrze czuła się w jego towarzystwie.

3. Sukienka(100-200zł). Poszukiwania dobrze jest rozpocząć miesiąc wcześniej, żeby znaleźć tę odpowiednią. Warto jest odwiedzić w Iławie sklep Tiffi oraz okoliczne butiki przy ulicy Jana III Sobieskiego. Jednak nie jest łatwo wyszperać coś niepowtarzalnego. Po dodatki można wybrać się do iławskiego Jezioraka.

4. Buty(80-180zł). Wygodne i nie za wysokie. Pamiętaj, żeby nie ubierać butów prosto z pudełka, najpierw trzeba je rozchodzić, by dobrze się w nich czuć. Często zdarza się, że ostatnie piosenki tańczymy na boso… W Iławie dobrym sklepem jest CCC w galerii Jeziorak.

5. Paznokcie(15-30zł). Zadbane wystarczy pomalować pod kolor dodatków czy sukienki. Jednak z okazji ważnej imprezy można pozwolić sobie na tipsy. Nie trzeba iść do kosmetyczki, teraz wiele osób chętnie ozdobi nasze paznokcie znacznie taniej. Możesz skontaktować się z Joanną Warpas.

6. Fryzjer(30-50zł). Nie zawsze fryzjerzy potrafią sprostać naszym wymaganiom, dlatego najlepiej nie zostawiać tego na ostatnią chwilę, gdyż może zabraknąć czasu na ewentualne poprawki. Najczęściej wybieranym jest lubawski salon fryzjerski ‘Kasia’.

7. Makijaż. Spróbuj lekkiego makijażu, wystarczy poprosić o pomoc koleżankę.

8. Nie wychodź z domu bez zapasowych rajstop, igły i nitki. Dobrze jest też zabrać buty na zmianę, zawsze mogą się przydać.

9. Na imprezę najlepiej przyjedź wcześniej, żeby zająć miejsca wśród znajomych. Jeżeli wyjedziesz na ostatnią chwilę może okazać się,że będziesz siedzieć obok obcych ludzi.

Kiedy wszystko już dopięte na ostatni guzik: w sukience czujesz się swobodnie, buty nie spadają, a fryzura wszystkim się podoba, spokojnie możesz podbijać parkiet ze swoim partnerem.

Połamania nóg! ;)

Karolina i Patrycja

Frekwencja wyborcza w Lubawie

2010-11-21T10:41:00.008+01:00

20- letnia Marta Petrykowska z Lubawy po raz pierwszy głosowała w wyborach.

Fot. : Joanna Porębska

Opierając się na danych Biura Prasowego - Masz Głos, Masz Wybór, zgodnie z Ordynacją wyborczą dopuszczalne jest w okresie ciszy wyborczej prezentowanie materiałów zachęcających do udziału w wyborach.

"Nie idę, bo mój głos się nie liczy" - wypowiedź, coraz częściej słyszana wśród Polaków, jest nieprawdą. Państwowa Komisja Wyborcza w ubiegłych latach udowodniła, że nawet pojedyncze głosy decydują o zwycięstwie kandydatów. Badania dowodzą, że aż 71% wyborców zadeklarowało swój udział w głosowaniu.

Lubawa Creative postanowiła sprawdzić jak frekwencja ma się w naszym mieście. Oto pierwsze jej wyniki z poszczególnych okręgów wyborczych w Lubawie :

Uprawnionych do głosowania: 7 tys. 547 osób

1. Szkoła Podstawowa - 2 tys. 235
2. Kino Pokój - 1 tys. 558
3. Zespół Szkół - 1 tys. 778
4. Gimnazjum - 1 tys. 976

Frekwencja o godz. 10
1. 94 osoby
2. 81 osób
3. 116 osób
4. 110 osób

Ogółem 5.31 % uprawnionych

Frekwencja o godz. 15

1. 559 osób
2. 432 osoby
3. 459 osób
4. 425 osób

Ogółem 24,84 % uprawnionych

Frekwencja o godz. 19

1. 965 osób
2. 720 osób
3. 814 osób
4. 800 osób

Ogółem zagłosowało 43,71 % uprawnionych

Głosowanie potrwa do godz. 22

(źródło : Miejska Komisja Wyborcza)

Gimnazjalne światełko ku pamięci

2010-10-31T18:46:00.003+01:00

Tuż przed świętem zmarłych opiekujemy się grobami naszych bliskich. Robimy porządki, zapalamy znicze, stawiamy kwiaty. Niestety są groby, o których nikt już nie pamięta. Uczniowie lubawskiego gimnazjum jednak o nich nie zapomnieli.

Po kilku latach samorząd szkolny ponownie zorganizował akcję „Znicz”. Akcja miała na celu zaopiekowanie się starymi i zaniedbanymi pomnikami, aby i na nich z okazji święta zmarłych nie zabrakło kolorowych zniczy. W połowie października samorząd ogłosił zbiórkę lampionów. - Uczniowie z zaangażowaniem uczestniczyli w akcji. Do świetlicy szkolnej dotarło ponad 50 zniczy – mówi opiekun samorządu, Kamila Jędraszek. W czwartek, 28 października grupa uczniów z samorządu odwiedziła cmentarz parafialny oraz liczne w mieście pomniki ofiar wojennych. Na opuszczonych grobach zabłysnęły dziesiątki zniczy.

Czyn ten godny jest naśladowania. Cieszy fakt, że młode pokolenie pamięta o tych, o których z biegiem czasu zapomniano.

Agata

Krewka akcja

2010-10-30T16:39:00.010+02:00

60 uczniów chętnych do oddania krwi. Zebrano ponad 20 litrów.To bilans tegorocznej „Wampiriady”, która po raz czwarty odbyła się w lubawskim Zespole Szkół.

„Wampirada” organizowana jest 3 razy w roku szkolnym. Następnej edycji możemy się spodziewać na przełomie grudnia i stycznia.W tym roku chętnych do oddania krwi było 60, jednak 50 spośród nich mogło być dawcami.Aby oddać krew trzeba spełniać pewne warunki :

Mieć ukończone 18 lat
Ważyć ok. 50 kg
Dzień wcześniej nie wolno pić alkoholu ani jeść nic tłustego
Rano trzeba zjeść lekkie śniadanie
Trzeba wypić 2 szklanki wody, herbaty lub coca-coli

Krew pobierana była przez iławską stację Polskiego Czerwonego Krzyża. Wszystko odbywało się przy użyciu jednorazowego sprzętu, więc nie było mowy o zarażeniu jakimikolwiek chorobami. Przed pobraniem krwi każdej osobie przeprowadzano test, który wykazywał czy jest ona zdrowa i czy może być dawcą.

Oddawanie krwi jest bardzo ważne i tak naprawdę wiele nas nie kosztuje, ponieważ oddana krew jest szybko uzupełniana przez organizm. Im więcej osób odda krew tym większe szanse są dla tych osób, które mają rzadko spotykaną grupę krwi. Zapotrzebowanie na krew wzrasta szczególnie latem, podczas wakacji, gdy liczba wypadków rośnie. Pobierana krew przechowywana jest w bankach krwi.

Wiele osób boi się pobierania krwi, po prostu nie mogą znieść widoku igły. Takie sytuacje również zdarzały się na tegorocznej Wampiriadzie. Jedna z uczennic od zawsze bała się igły i ukłucia, jednak świadomość tego, że może uratować czyjeś życie wzięła górę i zdecydowała się oddać krew. Po tym „zabiegu” była zadowolona, że przezwyciężyła samą siebie.

Uczniowie, którzy oddają krew zwolnieni są w tym dniu z lekcji a także dostają pudełko czekoladek.

JEŚLI JESTEŚ ZDROWY, MASZ 18 LAT I WAŻYSZ OK. 50 KG, A CO NAJWAZNIEJSZE CHCIAŁBYŚ KOMUŚ URATOWĆ ŻYCIE, ODDAJ SWOJĄ KREW ! TO NAJCIENNIEJSZY LEK.

Fot. : Joanna Porębska

Gosia

Wypalacze

2010-10-23T23:26:00.006+02:00

źródło : Internet

Wziąłbyś do ust mieszankę z trutki na szczury, kleju i farby? Ohydne? Dlaczego więc ludzie sięgają po dopalacze?

Co to są dopalacze?

To nazwa, która nie posiada charakteru naukowego. Do wymyślenia tego terminu przyznaje się socjolog, prof. Mariusz Jędrzejko. Nie znajdują się one na liście substancji kontrolowanych przepisami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, choć działanie mają zbliżone do „dragów”. Sprzedawane w postaci mieszanek ziołowych, tabletek lub soli jako produkty kolekcjonerskie. W Polsce ok. 2008 roku zaczęła rozwijać się sieć sklepów oferująca całą gamę specyfików o działaniu stymulującym, relaksującym, psychodelicznym czy halucynogennym. Ich produkcja nie jest droga. Robią to „doświadczeni” chemicy i zielarze. Używane są rośliny rosnące w rowach i na bagnach, kupowane w Meksyku czy Nowej Zelandii. Tam, za worek płaci się 800$, w Polsce już 30 tys. dolarów... Interes kwitnie.

Po pierwsze – dopalić, po drugie - wypalić

„Fun” w czasie działania dopalaczy jest podobny do tego po narkotykach. Nagle zmieniasz nawyki, śmiejesz się, ogarnia Cię euforia, poprawia Ci się nastrój. Jesteś pobudzony, bardziej rozmowny, nabierasz odwagi. Pojawiają się halucynacje wzrokowe i słuchowe, problemy z poruszaniem się.

Nie zawsze jednak jest tak wesoło. Mogą wystąpić też silne bóle głowy i brzucha, wymioty, kołatanie serca, bezsenność, omdlenia, krwawienie z nosa, ból w klatce piersiowej, suchy kaszel, problemy z oddychaniem, uporczywe bóle mięśni. Do działań niepożądanych należą również te natury psychicznej, np.: zaburzenia pamięci krótkotrwałej, spadek koncentracji, dziwne myśli, niepokój, rozdrażnienie, lęki, urojenia.

Oczywiście nie każde zażycie dopalaczy wywołuje te objawy, natomiast przedawkowanie - prawie zawsze! Problem polega na tym, że nigdy nie można określić dawki minimalnej dla danej osoby. Wszystko zależy od progu wrażliwości, od składników i ich proporcji - a te będą zmieniać się jeszcze szybciej niż do tej pory. Z każdym „buchem” istnieje możliwość, że właśnie ten będzie tym... ostatnim.

Jak kończą „kolekcjonerzy”?

Dopalacze przyjmują najczęściej osoby między 18 a 40 rokiem życiem. Nie jest to jednak regułą, bo coraz więcej „kolekcjonerów” to gimnazjaliści, zarówno chłopcy jak i dziewczęta. Potwierdzeniem na to jest ciągle rosnąca liczba nieletnich pacjentów, przyjmowanych do ośrodków leczenia uzależnień. Można byłoby pomyśleć, że fakt ten w naszym regionie uchodzi za abstrakcję. Problem jest jednak znacznie bliższy niż mogłoby się wydawać. Otóż pod koniec września, do iławskiego szpitala trafiła szóstka małoletnich, w wieku 10-15 lat. Lekarze i rodzice podejrzewali zwyczajne zatrucie pokarmowe. Badania piątki z przyjętych pacjentów wykazały jednak substancję THC, która jest pochodną marihuany. Część z Was pomyślała pewnie: „Przecież to jeszcze dzieci!” Owszem.

Na łamach tygodnika Polityka (nr 33/2010) wypowiada się dr Anna Krakowiak z Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. – Klinicznie nie można odróżnić pacjenta po przedawkowaniu narkotyków od tego po dopalaczach. Ślady natkotyków jednak wykrywamy w moczu, bo wiemy jakich substancji szukać. W przypadku dopalaczy jesteśmy zagubieni. - Nikt nie podważa niszczącego działania narkotyków, czemu podważa sie skutki zażywania substancji o bardziej dramatycznych konsekwencjach?

Biorąc pod uwagę średnią liczbę dziennych zgonów w Polsce, należy przyznać, że dopalacze stanowią znikomy ich odsetek. Nie da się też ukryć, że media zrobiły z nich tanią sensację, ale fakt, coś na rzeczy jest.

Decyzja należy wyłącznie do nas. Nie dajmy się manipulować, ani nie płyńmy na każdej napływającej fali. Miejmy swój rozum i pomyślmy zanim będzie już wypalony.

A co Ty sądzisz o dopalaczach?

Wypowiedz się.

Monika, Kryzba

Ks. Konrad – pielgrzym, który zawierzył Maryi

2010-10-17T20:22:00.008+02:00

Ks. Konrad Sobiecki, założyciel lubawskiej pielgrzymki na Jasną Górę, spowiednik wielu z nas, a także przyjaciel i „przyjazna dusza”. Odszedł od nas w nocy z 29/30 września. Przy okazji Dnia Papieskiego, pokazujemy jakim go pamiętamy:

„Ks. Konrad udzielał mi sakramentu I Komunii Świętej oraz ślubu i chrzcił moje dzieci. Pamiętam, że był bardzo wymagający. Wszystkie modlitwy i katechizm musieliśmy umieć „śpiewająco”. Staliśmy w długich kolejkach i każdego po kolei przepytywał. Dzięki temu wszystko pamiętamy do dziś. Kiedy w czwartek rano obudziły mnie kościele dzwony czułam, że coś złego musiało się stać. Po godzinie zadzwonił telefon i nie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam. Poczułam wielką pustkę” – mówi mieszkanka parafii w Prątnicy.

„Ks. kanonika pamiętam głównie jako dobrego spowiednika. Zawsze pouczał mnie jak powinnam postępować. Co więcej, trafiało to do mnie i myślałam o tym przez długi czas. Bardzo podziwiałam go za to, że pomimo swojego wieku jeszcze odprawiał msze święte i chodził na pielgrzymki. Myślę, że jego śmierć to duża strata dla nas wszystkich” – wspomina uczennica lubawskiego LO.

Ks. Konrad codziennie wstawał o 5.30 i modlił się brewiarzem. Do końca wierny Maryi wieczorami uczestniczył w Apelu Jasnogórskim. Był człowiekiem modlitwy różańcowej. Na zawsze pozostanie w naszych sercach.

Cześć jego pamięci!

Fot. Joanna Porębska

Patrycja

Trójka wspaniałych

2010-10-16T17:14:00.001+02:00

Na początku września samorząd uczniowski lubawskiego Zespołu Szkół przeprowadził tajne głosowanie na super belfrów. Młodzież wybrala swoich faworytów, a wyniki usłyszała po wczorajszej akademii z okazji Dnia Nauczyciela.

Tradycyjnie konkurs składał się z 3 kategorii. Uczniowie wybrali geografa Krzysztofa Bartkowskiego jako Super Belfra Roku 2010, miano Szwajcarskiego Zegarka przypadło chemikowi Jarosławowi Neumannowi. Natomiast za najbardziej wymagającą uznano polonistkę Izabelę Kozłowską. Laureaci osłodzili sobie popołudnie tortami, które wręczyły w imieniu uczniów członkinie samorządu szkolnego.

Gratulujemy zwycięzcom.

fot. : Joanna Porębska

Monika i Karolina

,,Nauka to pokarm dla rozumu”

2010-10-15T16:54:00.000+02:00

Od 1972 roku obchodzimy Dzień Edukacji Narodowej, czyli potocznie Dzień Nauczyciela. Tradycją jest uroczysta akademia w szkołach. Lubawa Creative odsłania kulisy jej przygotowań w lubawskim Zespole Szkół.

Przygotowanie akademii jest nie lada wyczynem. Mimo, że sam program trwa około godziny, praca nad nim wymaga poświęcenia dużo czasu. Otóż próby zaczęły się już pod koniec września, choć nie oznaczało to początku zmagań. Najważniejszym zadaniem było ułożenie scenariusza, który jest przecież podstawą każdej akademii. Zajęła się tym mgr Anna Modrzewska, nauczycielka języka polskiego w ZS w Lubawie. O oprawę muzyczną zadbała Mirosława Zelma, sprawy techniczne zostały powierzone Krzysztofowi Bartkowskiemu. Prace nad akademią zostały przydzielone klasom II g i II n. Nie obyło się bez sporów o charakter apelu.

Gdy scenariusz był gotowy, nastąpił przydział ról. Należało podjąć decyzje w sprawie upominków i wystroju auli. Każdy miał dużo pomysłów. Częste i długotrwałe próby dawały nieraz nieźle w kość. Wymagały dużo cierpliwości, aby w pełni usatysfakcjonować panią Modrzewską. ,,Wolniej, wolniej..” – często powtarzała polonistka. Dużo śmiechu wywoływała inwencja twórcza występujących, gdy zapominając swoich kwestii tworzyli nową poezję ;). Program akademii ożywiły występy wokalne uczniów. Można było usłyszeć m.in. ,, Dłoń” Natalii Kukulskiej, ,,W życiu piękne są tylko chwile” Dżemu oraz ,,Będziesz moją panią” Marka Grechuty.

Ostatecznie uczniowie zaprezentowali się dzisiejszego popołudnia. Oprócz nauczycieli i reprezentantów klas, na akademię przybyli zaproszeni goście. Po apelu uczniowie z klasy IIn wręczyli kwiaty dyrektorom ZS, natomiast klasa IIg rozdała gronu pedagogicznemu przystrojone jabłka. Następnie odbyło się ślubowanie do cechu pierwszych klas zawodowych .

Kochani nauczyciele!

Z okazji Waszego święta przyjmijcie serdeczne życzenia: wytrwałości w przekazywaniu wiedzy, satysfakcji z dokonanej pracy i wielu miłych wspomnień z życia szkoły. To państwo uczą nas postawy „być”.

fot. : Agnieszka Balewska

Monika, Karolina, Patrycja

,,Piątym biegiem" pożegnaliśmy wakacje

2010-10-06T16:22:00.000+02:00

W te jesienne dni wspominamy jak żegnaliśmy wakacje. Przedstawiamy kilka zdjęć z Dni Lubawy.

POKAZ SZTUCZNYCH OGNI

BUDKA SUFLERA

THE BEATLES REVIVAL (Czechy)

KONCERT ZESPOŁU „DENIS”

VARIUS MANX

Karolina

Po co jeździć jak można latać?

2010-10-03T13:11:00.002+02:00

W czwartek i piątek uczniowie Zespołu Szkół w Lubawie brali udział w dwóch niecodziennych lekcjach. Można byłoby nazwać je lekcjami życia. Dlaczego? Czwórka dwudziestoparoletnich pracowników Monaru w Ozorkowie k. Łodzi przeprowadziła warsztaty dotyczące problemów narkomanii. Rozmawiamy z dwoma z nich : Martynem i Piotrkiem.

Lubawa Creative : Czym i jak długo się zajmujecie? Co należy do Waszych obowiązków?

Piotrek : Od około 3 lat jestem terapeutą w ośrodku Monar...

Martyn : To może ja powiem. Ja już trochę dłużej niż Piotrek, też jestem terapeutą. (red. konsultant ds. profilaktyki) . Po co tam jesteśmy? Pomagamy ludziom wyjść z jakiegoś kryzysu, nie zawsze są to tylko problemy z narkotykami, wspieramy ich. Osobiście zajmuje się rapem, motywując pacjentów do terapii poprzez muzykę. Mamy w ośrodku profesjonalne studio nagraniowe, które udało się stworzyć ze środków unijnych.

LC : Dlaczego i jak tam trafiliście ?

Martyn : Przez uzależnienie.. Do ośrodka trafiłem 7 lat temu po ponad 5 letnim używaniu dragów. Przeszedłem 22 miesięczną terapię i w pewnym momencie mnie olśniło. Pomyślałem, że skoro kiedyś ktoś mi pomógł to teraz ja też mogę to zrobić.

Piotrek : Dokładnie. Ze mną było tak samo. Zdaliśmy maturę w ośrodku, później poszliśmy na studia. Opieramy się na swoich doświadczeniach, na tym co nam pomogło. Wiemy jak ciężko było wyjść z tego szajsu.

LC : Jak radzicie sobie z trudną młodzieżą? Macie na nich jakikolwiek wpływ?

Piotrek: Wiesz, to nie jest tak, że my działamy tam indywidualnie i jesteśmy jakimiś przywódcami.

Martyn : Właśnie. Działamy raczej jako społeczność. Wszelkie decyzje podejmowane są przez grupę. Jeśli zdarzy się jakiś niemiły incydent, np. ktoś nas wyzwie, ubliży nam to automatycznie wzywamy wszystkich, siadamy razem i przedstawiamy problem. Wtedy występuje siła presji. Grupa tłumaczy komuś kto zawinił „ej stary, nie powinieneś się tak zachowywać. Odzywałeś się tak na ulicy.”

LC : Ale przyznacie, że nieraz puszczają Wam nerwy? Są momenty, w których macie już wszystkiego dosyć?

Martyn : No nie zawsze jest kolorowo...

Piotrek : Różnie to bywa. Jeśli jesteśmy wkurzeni, staramy się rozmawiać. Siadamy z Martynem i po prostu rozmawiamy jak dobrzy kumple, nie tylko kumple z pracy. Każdy z nas zawsze zauważa, że jest coś nie tak. Staramy się doradzać sobie nawzajem.

Martyn : No właśnie. Jeśli mi coś nie gra, wołam Piotrka i mówię mu, że coś mnie wkurzyło. Ale wiem tylko jedno – nie zostawiłbym tego wszystkiego. Na pewno nie.

LC : Najpiękniejsze wspomnienia z ośrodka, mimo wszystko?

Piotrek : Wiesz, dużo tego jest. Ja najlepiej wspominam jakieś zjazdy, obozy. Jestem instruktorem narciarstwa i mam niezłą frajdę jak „zarażę” nim dzieciaków.

Martyn : No naprawdę jest masa takich różnych śmiesznych sytuacji. Ale dla mnie najlepsze momenty z ośrodka to te związane ze studiem ;)

LC : Jak oceniacie rezultaty swojej pracy?

Piotrek : Powiem tak – nigdy rezultaty mojej pracy nie były miernikiem nie wiem, np. liczby osób, które przestały ćpać i po prostu z tego wyszły. Sukcesem dla mnie zawsze było to, że udało mi się zmotywować kogoś do podjęcia terapii.

Martyn : Właśnie. Nie obracamy się w jakichś statystykach czy coś w tym stylu. Ja byłem dumny gdy ktoś po prostu zostawał z nami w ośrodku. Mimo wszystko cieszy mnie to, że mogę być autorytetem – „spójrz, ja z tego wyszedłem”.

LC : Jakie macie wrażenia po przeprowadzeniu warsztatów w lubawskim Zespole Szkół?

Piotrek : Jakie mam wrażenia? Nasza dwójka miała zajęcia z sześcioma klasami i każda z nich się różniła. Jedni chcieli rozmawiać, drudzy nie. Lubimy kiedy grupa z nami współpracuje. Kiedy potrafi się przed nami otworzyć i przytoczyć problem ze swojego otoczenia. To pomaga nam prowadzić dyskusję.

Martyn : Dokładnie. My nie chcemy prawić jakichś wykładów na temat tego co można robić, a czego nie. Staramy się po prostu moźe powstrzymać kogoś przed tym co nas spotkało. Chcemy działać przyszłościowo. Ja też kiedyś mówiłem „ Uzależnienie? Nie, to mnie nie dotyczy.” Nawet w momencie, w którym już dość długo brałem. Nie wiem czy te warsztaty coś dały, bo nie mnie to oceniać. Trzeba byłoby spytać osób, które w nich uczestniczyły. Zawsze sobie powtarzam, że jeśli tylko 2 czy 3 osoby z 30 coś z nich wyniosły to dla mnie jest aż. I wiem, że warto to robić. Wiążę z tym swoją przyszłość ;)

LC : Rozpoczął się rok akademicki. Co doradzilibyście osobom, które udały się w kierunku psychologii lub resocjalizacji?

Piotrek : Ja powiedziałbym im, żeby pamiętali jedno – nie można koncentrować się wyłącznie na sobie. Trzeba myśleć o tym, jak będzie wyglądać praca w zawodzie. Przede wszystkim działać sercem.

Martyn: Tak, trzeba być elastycznym. Nie można bazować tylko na jakichś regułkach z naukowych książek. Doświadczenie, doświadczenie i jeszcze raz doświadczenie. Trzeba je pogłębiać. Nie mam na myśli tego, że aby być dobrym terapeutą trzeba ćpać. Tak samo jak nie twierdzę, że np.to, samo co pomogło nam, pomoże także innym, bo wiadomo, że nie zawsze tak jest.

LC : Najbliższe Wasze osobiste cele do zrealizowania?

Piotrek : Hmm.. na pewno zrobić magistrat, otrzymać certyfikat terapii uzależnieniowej. No i kiedyś tam się „hajtnąć” ;) <śmiech>

Martyn : Najbliższe no to rozwijać się dalej muzycznie. Ale z takich największych, to chyba wrócić do mojego rodzinnego miasta – Iławy. Chciałbym otworzyć tam poradnię. To takie moje marzenie. Ale raczej nie prędzej niż za kilka lat.

W takim razie życzymy powodzenia w ich realizacji, a przede wszystkim wytrwałości w wykonywaniu zawodu. Tacy ludzie są potrzebni.

Co to jest Monar?

Zintegrowany system przeciwdziałania narkomanii, bezdomności i zagrożeniom społecznym oraz niesienia szeroko rozumianej pomocy osobom pozostającym w trudnej sytuacji życiowej – samotnym, chorym na AIDS, skrzywdzonym przez los. Pierwszy taki ośrodek dla osób uzależnionych utworzył Marek Kotański w październiku 1978 r. w Głoskowie. Monar to apolityczna organizacja pozarządowa działająca na terenie całej Polski i będąca jedną z największych tego rodzaju na świecie.

Monika

Clubbing po lubawsku

2010-09-28T21:48:00.000+02:00

Przedstawiamy Wam nasze wrażenia po wypadzie do lubawskich lokali.

Wichrowe wzgórze

plusy :
+ nazwa pasująca do lokalizacji budynku
+ nowoczesny wystrój
+ częste i niedrogie dancingi
+ stosunkowo tanie menu

minusy:
- muzyka wyłącznie w stylu lat 80' 90'
- mało miejsca na parkiecie jak i przy stolikach
- strome schody na zewnątrz

Podsumowując :
lokal pasuje do weekendowych spotkań z przyjaciółmi, fajna zabawa na dancingach, ale nie zdziw się jeśli spotkasz tam swoich rodziców, ciocię, wujka a czasem nawet dziadków..

Lodowa kawiarenka

plusy:
+ sympatyczne miejsce
+ szeroki wybór menu - od napojów zimnych i gorących po różnego rodzaju desery
+ niskie ceny
+ świeże produkty

minusy:
- mało miejsca
- brak pobliskiego parkingu

Podsumowując :

Przyjemne miejsce do spokojnych rozmów przy kawie, albo spędzenia słodkiego popołudnia rodziców z dziećmi.

Spichlerz

plusy:
+ zmodernizowany budynek
+ ciekawe wnętrze, np. mini lampki w suficie, sprawiające wrażenie gwiazd na niebie
+ profesjonalna obsługa
+ oddzielny bar i restauracja

minusy:
- wysokie ceny
- mało różnorodne menu
- lokal z "klasą"
- poważna muzyka słyszalna w tle

Podsumowując:

wyrafinowany lokal, idealny raczej na romantyczną kolację we dwoje niż na luzacki wypad ze znajomymi. Należy pamiętać o napiwku.

A co Wy sądzicie na temat tych lokali? Czekamy na Wasze opinie.

Monika, Karolina, Patrycja

Ada lubi malować obrazy pełne niepokoju

2010-09-10T20:10:00.000+02:00

Adrianna Baranowska maluje i szkicuje. Na swoim koncie ma juz kilka znaczących sukcesów. A jednak jej ulubionym przedmiotem w szkole nie jest sztuka, a historia !

Ada ma 15 lat i mieszka w Lubawie. Od 3 lat wyrabia sobie rękę malując i szkicując. Uczęszcza na zajęcia plastyczne, gdzie pod czujnym okiem artystki Zofii Płocharskiej ćwiczy różne techniki.

Lubawa Creative : Ado, kto odkrył Twój talent i kiedy to było ?

Adrianna Baranowska : Pierwszą osobą, która odkryła mój talent, była mama. Wysłała mnie na zajęcia plastyczne, zaniosłam wtedy teczkę ze szkicami Boba Marley'a... i tak się zaczęło. Potem jakieś obrazy, szkice martwej natury i tak do dziś.

LC : Jaki był Twój pierwszy "profesjonalny" obraz ?

A.B. : Zaczynałam od jakiś zdjęć i kopii, takie nastrojowe, trochę mroczne obrazy. Teraz przeszłam w bardziej surrealistyczną tematykę. Lubię malować obrazy pełne niepokoju, trochę turpistyczne, coś w stylu Beksińskiego.

LC : Jakie emocje towarzyszą Ci, gdy malujesz ?

A.B. : Nie jestem w stanie powiedzieć, jakie emocje towarzyszą mi podczas malowania. Włączam muzykę, siadam i zaczynam malować, tak po prostu ;) Zawsze jestem ciekawa efektu mojej pracy, to mnie mobilizuje

LC : Często malujesz tak po prostu, dla siebie ?

A.B. : Większość moich obrazów stanowi element dekoracyjny naszego mieszkania, nieliczne sprzedaje.

LC : Pracujesz nad czymś aktualnie ?

A.B. : Tak, maluję obraz do mojego pokoju. Będzie to kopia obrazu Zdzisława Beksińskiego.

LC : Gdy usłyszałaś temat konkursu "Encykliki Jana Pawła II widziane oczyma młodzieży" od razu wiedziałaś jak będzie wyglądać Twoja praca ?

A.B. : Najpierw przejrzałam wszystkie cytaty, wybrałam ten odpowiadający mi najbardziej ( o miłosierdziu) i wspólnie z mamą udało nam się wymyślić coś, co nie będzie powtarzane w innych pracach, a mimo to będzie symbolizowało miłosierdzie. Pomysł był modyfikowany kilkakrotnie. Matka Teresa miała być inna, a w tle miały znajdować się dzieci. Na końcu dodałam promienie.

LC : Zdarza Ci się być niezadowoloną ze swojego obrazu ?

A.B. : Tak, staram się wtedy go poprawić :)

LC : Jakie masz plany po ukończeniu gimnazjum ?

A.B. : Chcę iść do liceum plastycznego w Bydgoszczy, ewentualnie w Gdyni.

LC : Czy w szkole Twoim ulubionym przedmiotem jest sztuka ?

A.B. : Nie za bardzo :) moim ulubionym przedmiotem jest historia.

LC : Nie miałaś nigdy planów, aby swoją przyszłość związać z historią ?

A.B. : Kiedyś chciałam zostać archeologiem. Teraz myślę o pracy konserwatora zabytków, co też właściwie wiąże się z historią :)

Sukcesy Ady

Nagroda specjalna jury w kategorii wiekowej gimnazjalistów, w ogólnopolskim konkursie pt. „Encykliki Jana Pawła II widziane oczyma młodzieży”

I miejsce w diecezji toruńskiej w konkursie pt. „Błogosławiony Stefan Wincenty Frelichowski – obrońca życia ludzkiego”

I miejsce w plastycznym konkursie historycznym „Bitwa pod Grunwaldem” organizowanym przez Gimnazjum im. Biskupów Chełmińskich w Lubawie

Wyróżnienie w konkursie wielkanocnym organizowanym przez MOK

Praca Ady w konkursie "Encykliki Jana Pawła II widziane oczyma młodzieży"

Gosia

Magia Piosenki Innej

2010-08-18T13:09:00.000+02:00

Lubawa jest małym miasteczkiem, o którym wydawałoby się nikt nie wie. A jednak ostatnio było o nim głośno w całym kraju. Wszystko za sprawą III Festiwalu Piosenki Innej. Każdy z przybyłych artystów oddał lubawskiej publiczności inną cząstkę siebie.

Impreza rozpoczęła się w piątek, 6 sierpnia popołudniowymi przesłuchaniami w Miejskim Ośrodku Kultury. Wysłuchaliśmy pięciu 30 minutowych prezentacji artystów z całej Polski. - Festiwal Piosenki Innej dojrzewa z każdym rokiem.- mówi Piotr Szauer, pomysłodawca Festiwalu i członek jury. - Wytworzył się już specyficzny klimat tej imprezy i przyjeżdżają tu artyści, którym właśnie tego klimatu brakuje na innych przeglądach i festiwalach. Nie lada wyzwaniem było dla nich zachwycenie jury w składzie : Dominika Barabas, Teresa Drozda, Piotr Szauer, Tomasz Salej oraz Tomasz Gul.

Pierwszy dzień Festiwalu zakończył się wieczornym recitalem Mateusza Rulskiego - Bożek, jednego z zaproszonych gości. Artysta zaprezentował się na Placu za Centrum Dziedzictwa Kulturowego Ziemi Lubawskiej przy ul. Kupnera. W jego repertuarze nie zabrakło utworów skłaniających do refleksji jak i humorystycznych wykonań. Koncert pod chmurką przyciągnął zaskakująco dużą liczbę słuchaczy. Ze względu na złe warunki pogodowe koncert wieczoru Słodkiego całusa od Buby zakończył się w klubie Manhattan.

Sobota, 7 sierpnia była dniem drugiej części przesłuchań. Po występie siedmiu wykonawców jury ogłosiło wyniki eliminacji. Laureatami zostali : Bogumiła Kucharczyk-Włodarek z Łodzi, Wolny przedział z Kosakowa, Antoni Gustowski z Warszawy, O niebo lepiej ze Szczecina, Remigiusz Szuman z Mosiny. Natomiast kwalifikacje do finału konkursu 46. Studenckiego Festiwalu Piosenki w Krakowie zdobyli : Antoni Gustowski oraz zespołu Wolny przedział. Specjalne wyróżnienie Internetowego Serwisu Autorów i Kompozytorów, nagranie demo w ISAK.STUDIO w Warszawie, otrzymała Iwona Stepnowska-Chudek z Mrągowa.

Niestety pogoda uniemożliwiła kolejne koncerty w plenerze. Artystką wieczoru była Dominika Barabas. Podczas jej występu na sali zapanowała magiczna cisza. Nikt nie odważył się w jakikolwiek sposób przeszkodzić wykonawczyni. Po recitalu na scenie pojawił się kolejny z jurorów-Tomasz Salej z zespołem Tak. Artysta tradycyjnie wykonał piosenkę o Lubawie, opowiadającą o tym, co działo się w mieście podczas Festiwalu. Koncert zakończył się krótko przed północą, a festiwalowcy przenieśli się do klubu Manhattan.

W ostatnie popołudnie festiwalu usłyszeliśmy w MOKu laureatów, którzy ponownie zaprezentowali 3 utwory. Tego dnia decyzja leżała w rękach publiczności. To oni wybrali spośród 5 wykonawców tego, który gościnnie wystąpi w kolejnej odsłonie Festiwalu. Faworytem słuchaczy okazał się zespół O niebo lepiej. Festiwal zakończył recital Szymona Zychowicza.

Po raz pierwszy Festiwalowi towarzyszył plener malarski, wykonany przez młodych malarzy z Lubawy i okolic. Wyniki ich pracy podziwialiśmy podczas niedzielnego koncertu. Pomysłodawczynią tego elementu programu była Zofia Płocharska, prezes Stowarzyszenie Twórców Kultury Ziemi Lubawskiej.

Monika, Agata, Pati, Karolina

Naj…, czyli jak ekipa L-C bawiła się w Warszawie

2010-08-04T23:30:00.000+02:00

Jest gorący środowy poranek, na ulicy tylko kilka osób biegnie po ciepłe bułeczki, co jakiś czas wolno przejeżdża samochód, a pod lubawskim MOK-iem czeka już na nas autobus. Po jakiś czasie z każdej strony pojawiają się „kreatywni”, jeszcze ostatnie rozmowy i ruszamy na podbój „wielkiego świata”. Jedziemy prosto do Warszawy! A tam czekają nas same niespodzianki.

Najciekawszym miejscem w „Polityce” była „ściana historii”, czyli miejsce gdzie zawieszone są niemal wszystkie wydania gazety. Patrząc na nie można dotknąć historii i zobaczyć jak szybko czas przemija.

Najciekawszą osobą podczas naszej wycieczki był redaktor „Polityki”, który oprowadził nas po redakcji i zdradził kilka tajemnic gazety. Pan Piotr Adamczewski bardzo interesuje się kuchnią, dlatego opowiedział nam kilka ciekawych przygód związanych ze swoimi kulinarnymi podróżami.

Najbardziej zaskakująca była wystawa w Narodowej Galerii Sztuki „Zachęcie” pt. „Letni nieletni. Młodzież w sztuce współczesnej”. Artyści w ciekawy sposób pokazali problemy i zachowania wobec nich dzisiejszych młodych ludzi. Uwagę przyciągały m.in. światła policyjne ułożone w napis „HWDP”, słoneczka gadu-gadu ukazujące coraz bardziej rozebraną dziewczynę od niedostępnej poprzez „zaraz wracam” po dostępną, ciekawe film i muzyka.

Najbardziej oczywistym punktem wycieczki była galeria „Złote tarasy”, gdzie zjedliśmy lody i coś ciepłego. Najwytrwalsi udali się jeszcze na zakupy, a ci bardziej leniwi lub po prostu zmęczeni odpoczywali.

Najgorszy był upał, który towarzyszył nam niemal przez cały dzień. Słońce sprawiało, że nie chciało się nawet wyjść z autobusu. Ochłodziło się dopiero kiedy trzeba było wysiadać. Problem sprawiały też, jak przystało na stolicę, duże „korki”.

Pati.

W gminie komputery są nie tylko dla juniorów

2010-07-31T20:12:00.001+02:00

W Urzędzie Gminy Lubawa odbyła się konferencja dotycząca projektu „Jesień życia – czas seniora”. Jest on organizowany dzięki dotacji z Unii Europejskiej.

W konferencji wzięli udział: wójt gminy Tomasz Ewertowski, koordynatorzy i uczestnicy projektu oraz radni i sołtysi. W czasie spotkania organizatorzy m.in. omówili projekt i zaplanowane działania. Są one skierowane do 80 mieszkańców gminy Lubawa, mających 50-64 lat.

Głównym celem projektu jest aktywizacja tych osób, a w dalszej perspektywie umożliwienie im znalezienia pracy. Uczestnicy podzieleni są na cztery 20- osobowe grupy, które korzystają z szerokiego wachlarza zajęć. Są wśród nich warsztaty muzyczne, kulinarne, rękodzieła artystycznego oraz komputerowe. Ostatnie z wymienionych rozpoczęły się już w czerwcu. Prowadzący je Edward Balewski ze Złotowa twierdzi, że godzin przeznaczonych na ich realizację jest zbyt mało. Przyznaje jednak, że pozwoliły one na przełamanie strachu towarzyszącego niektórym uczestnikom podczas obsługi komputera.

Zajęcia dla seniorów odbywają się w Złotowie, Byszwałdzie, Prątnicy i Rakowicach. Projekt przewiduje również spotkania i wyjazdy integracyjne m.in. do teatru w Olsztynie oraz Świętej Lipki.

Projektodawcą jest Ośrodek Pomocy Społecznej Gminy Lubawa, zaś jego partnerem Stowarzyszenie Wspierania Inicjatyw Lokalnych.

Projekt potrwa do końca tego roku.

Monika

Weekend z piosenką inną w tle

2010-07-30T20:03:00.000+02:00

Już tylko tydzień dzieli nas od trzeciej edycji Festiwalu Piosenki Innej w Lubawie. Impreza odbędzie się w dniach 6-8 sierpnia. Organizatorem i założycielem jest Piotr Szauer.

Lubawa Creative : Od czego inna jest piosenka festiwalowa w Lubawie?
Piotr Szauer : Inna, czyli taka, której nie doświadczymy na co dzień w mediach... do której dotrzeć jest strasznie trudno w naszym kraju - bo nie w modzie jest intelektualna zabawa w ramach piosenki. Inna, czyli z tekstem mówiącym o czymś, pięknym literackim językiem. Jeśli o miłości - to nie w sposób tak brutalny i dosłowny jak śpiewają tzw. "gwiazdy". Przepełniona życiowymi doświadczeniami i przestrogami przed bezmyślnym jego traktowaniem... Wreszcie inna, czyli wymagająca od słuchacza pełnego zaangażowania... często czytania "między wierszami"...

LC : Skąd pomysł na zorganizowanie takiego festiwalu w naszym mieście?

P.Sz. : Lubawa ma swoich poetów: ks. Janusza Stanisława Pasierba, ks. dra Artura Szymczyka, których wiersze śpiewają nasi artyści: Tomek Gul, Roman Graszkiewicz, kiedyś "Sfera Szeptów" i - ku ogromnej naszej radości - sięgają po nie cały czas młodsi...
Lubawa ma też publiczność, która czeka na tego typu refleksje - choćby raz do roku. Publiczność, która była z nami od 2001 roku, gdy wspólnie z Arturem Szymczykiem i Tomaszem Gulem zakładaliśmy zespół wykonujący tzw. poezję śpiewaną.
Wreszcie - myśląc o organizacji tego typu imprezy (co było zresztą jednym z moich marzeń) - naturalnym wydało mi się, by zrobić to w swoim rodzinnym mieście. Zrobić coś dla niego. I choć dziś więcej mnie już z nim różni niż łączy - chciałbym nadal coś mu dawać... W końcu to ono mnie wychowało i ukształtowało...

LC : Z jakimi trudnościami zmagasz się jako organizator?
P.Sz : Największym problemem wiążącym się z organizacją tego typu, ogólnopolskiego przecież festiwalu, są oczywiście sprawy finansowe. Bez mecenasów, sponsorów - impreza nie przetrwa. Tym bardziej, że w kolejnych latach musi się rozwijać, by zainteresowanie nią nie słabło. Nie możemy stać w miejscu lub - co gorsza - cofać się. Z każdym rokiem chciałbym zatem podnosić poprzeczkę... Liczę więc na finansowe wsparcie miasta i lokalnych przedsiębiorców.

LC : Co jest największym sukcesem dotychczasowych edycji festiwalu ?
P.Sz. : Startując właściwie od zera - bo przypomnę, że nigdy wcześniej w Lubawie nie odbywał się ogólnopolski festiwal - udało nam się od pierwszej edycji zyskać szacunek i JEDYNIE pochlebne opinie gości, którzy tu przyjechali. Artyści - zarówno Ci już uznani, jak i debiutujący w festiwalowym konkursie - czują się znakomicie podczas tego wakacyjnego weekendu w naszym mieście. Myślę, że to sprawa przyjaznej formuły festiwalu - gdzie nie dzieli się ich na gwiazdy i debiutantów. Przez tych kilka dni wszyscy oni są razem. Mają okazję dobrze się poznać, wymienić opinie na temat piosenek, które prezentują na scenie. Spotkać się także z publicznością - bo i tu nie stawiamy żadnych barier. Wychodzimy wręcz do niej. Każdy może spotkać się z każdym nie tylko przed czy po koncercie, ale również wieczorami w festiwalowym klubie, gdzie i muzyka nie cichnie do ostatniego gościa...

LC : Jak ten festiwal oceniają massmedia?
P.Sz. : Proszę zapytać o to massmedia :) Mamy serdecznie wsparcie Programu Trzeciego Polskiego Radia. Teresa Drozda (współprowadząca najważniejszą w naszym kraju audycję radiową poświęconą poezji śpiewanej "Gitarą i piórem", od pierwszej edycji Festiwalu zasiadająca w naszym konkursowym jury) ceni sobie tę imprezę właśnie za ten rzadko dziś gdziekolwiek doświadczany klimat spotkania ludzi o podobnej wrażliwości... O Lubawie mówi się wyłącznie pozytywnie w całym kraju, gdy wspomina się Festiwal Piosenki Innej.

LC : Domyślamy się, że festiwal ma swoje "dobre dusze". O kim można tak powiedzieć?

P.Sz. : Na pewno o osobach, które przez lata budowały fundament pod tę imprezę: Arturze Szymczyku i Tomku Gulu. Ale te "dobre dusze" to również a może przede wszystkim publiczność. Bo póki ona będzie zainteresowana tego typu literacko-muzyczną refleksją - Festiwal będzie trwał...

LC : Czym będzie się różniła tegoroczna edycja?
P.Sz. : Kształt III Festiwalu będzie bardzo zbliżony do tego sprzed roku. W konkursie usłyszymy 14 półgodzinnych recitali. Wezmą w nim udział artyści starsi i młodsi m.in. z: Warszawy, Łodzi, Szczecina, Częstochowy, Tarnowa, ale i z naszego regionu - często już nagradzani na większych przeglądach i festiwalach. Goście wieczornych koncertów to artyści z jednej strony docenieni przez lubawską publiczność w latach poprzednich (Dominika Barabas, Tomasz Salej), z drugiej zaś tacy, których chciałbym przedstawić jej po raz pierwszy. Mateusz Rulski-Bożek - śpiewający autor z Warszawy, laureat m.in. głównej nagrody Międzynarodowego Festiwalu Bardów OPPA w Warszawie (2007 r.) oraz FPI sprzed roku. "Słodki Całus od Buby" - trójmiejska formacja od 20 już lat przemierzająca nasz kraj ze swoimi piosenkami. I wreszcie Szymon Zychowicz - artysta przed laty związany z krakowską "Piwnicą pod Baranami", z którą zjeździł ładny kawałek świata. Śpiewający autor, który koncertem zamykającym tegoroczną edycję Festiwalu będzie również świętował swoje 40. urodziny!

LC : Będą kolejne odsłony?
P.Sz. : To pytanie do organizatorów i osób odpowiedzialnych za kulturę w naszym mieście... Jestem do ich dyspozycji ze swoim pomysłem na ogólnopolski festiwal, który póki co przyjmuje się znakomicie i z każdym rokiem zyskuje coraz lepsze opinie... Jeśli będzie chęć rozwijania tego przedsięwzięcia i większego wsparcia finansowego (bo jak wspomniałem wcześniej - w miejscu stać nie możemy) - Festiwal będzie trwał a ja z ogromną przyjemnością wracał w sierpniu do Lubawy, by przedstawić naszej publiczności wyjątkowych artystów słowa i dźwięku...

Gosia

Jestem sobie lubawianka...

2010-07-02T20:24:00.000+02:00

Fajnie tańczy się krakowiaka, tylko trochę bolą nogi — mówi Kuba z
lubawskiego przedszkola. Sześciolatki zaprezentowały się w lubawskich
strojach ludowych na festynie w przedszkolu. Chołubce zostały przyjęte
owacyjnie. A ja miałam okazję podejrzeć maluchy w czasie prób.

Gdy przekroczyłam mury lubawskiego przedszkola, od progu witały mnie
radosne twarze dzieci. Powędrowałam do sali grupy "Biedronek", gdzie
czekali na mnie młodzi artyści. Z przedszkola zapamiętałam obrazek
chłopów naśladujących Boba Budowniczego" i układających budowle z
klocków lego oraz dziewczynki bawiące się w dom. Tym razem było
inaczej. Ujrzałam chłopców dumnie patrzących przed siebie,
trzymających dłonie partnerek. Dzieci przygotowywały się do tańczenia
krakowiaka, którego niebawem mieli zaprezentować na festynie. Czekali
na muzykę. Po chwili ruszyli w podskokach, wirując po całej sali. Nad
nimi stróżowała pani Joanna Gruźlewska, która prowadzi w przedszkolu
zajęcia muzyczno - rytmiczne.
- Na wiadomość o przygotowywaniu dzieci do tego występu zareagowałam
pozytywnie - mówi pani Joanna - Prowadzę zajęcia rytmiczne i jestem
oswojona z różnymi występami.
Mimo ciężkich prób, z dzieci aż kipiało optymizmem, a na ich twarzach
bez przerwy widniał uśmiech.
- Tańczy się fajnie, chociaż czasami bolą nogi. Bardzo się denerwujemy
przed występem - mówi sześcioletni Kuba.
- Były też sprzeczki o partnerkę do tańca - dodają jego koledzy.
Dzieci wystąpiły w tradycyjnych lubawskich strojach, które powstały w
pracowni krawieckiej w Warsztatach Terapii Zajęciowej w Lubawie.
Kreacje te wiernie oddają charakter tradycji naszego miasta.
Taniec był męczący, więc sześciolatki zrobiły sobie przerwę, śpiewając
piosenkę. Pani Joanna grała na keyboardzie, a dziewczynki pięknie
zaśpiewały utwór "Kapryśna dziewczyna" z repertuaru lubawskiego
zespołu "Wrzosy". Melodię do niego napisał pan Roman Graszkiewicz. Po
wysłuchaniu piosenki pożegnałam się ze starszakami życząc im udanego
występu.

Agata

Ksiądz Michał Kalitta

2010-07-01T20:50:00.000+02:00

Ksiądz Michał? A tak znam go, to ten, który odprawia msze dla dzieci w kościele Św. Jana. Nie każdy jednak wie, że ks. Michał ma na nazwisko Kalitta. Jest to ksiądz, który jest także zwykłym człowiekiem…

Ksiądz Michał Kalitta został przeniesiony z Lidzbarka do Lubawy w sierpniu 2006 roku. Został przydzielony na funkcję kapelana sióstr zakonnych. Po pewnym czasie zaczął odprawiać msze dla dzieci, które początkowo były zwykłymi eucharystiami lecz po czasie nabrały one całkiem innych barw. Każda msza to swojego rodzaju wydarzenie „medialne”, rozrywkowe, a może nawet kulturalne, ponieważ wszystkie nabożeństwa są nagrywane. W czasie niektórych niedziel liturgie osiągają szczyt popularności, zjawia się na nich około 1500 wiernych, a wszystko uwieczniają lokalne media. Większość mieszkańców Lubawy i okolic kojarzy księdza i jego msze, więc napiszę o rzeczach, które nie wszystkim są znane.

Lubi on jeździć do Dąbrówna nad jezioro, gdy jest ładna pogoda, często wybiera się do Gdańska na plażę, ponieważ uwielbia się opalać. Kocha lenistwo, a także relaks, ale jeśli trzeba przyłożyć się do pracy, to robi to bez zawahania. Ksiądz Michał nie lubi zimy, bo wtedy jego mały czerwony samochód nie chce odpalić. Na wakacje wybiera się w ciepłe miejsca, tam gdzie jest wiele plaż. Wciąż powtarza, że jego duch ma naście lat.
Ksiądz Michał wspomina także podczas rozmowy, że mimo cotygodniowej rutyny, przed każdą mszą bardzo się denerwuje, żeby wszystko wyszło. Zazwyczaj wszystko wychodzi tak jak było planowane.

Często na mszy dla dzieci są rozdawane prezenciki, słodycze, pamiątki z mszy ,a także obrazki z wizerunkami świętych. Wzbudzać to może kontrowersję „przekupstwo dzieci”, ciągłe rozdawanie upominków jest materialnym zachęcaniem dzieci do uczestniczenia w nabożeństwie lecz sprawia to, że maluchy chętnie chodzą do kościoła, przyzwyczajają się do budynku, a także wspólnoty Kościoła.

Niewielką część gadżetów Ksiądz dostaje za darmo od zaprzyjaźnionych sklepikarzy, ale za większość upominków i słodyczy płaci z własnych pieniędzy, co jest niemałym kosztem przy tak hucznych mszach.
Dzieci często coś w kościele dostaną, a dorośli? Osoby dorosłe nie dostają prezentów lecz również chętnie przychodzą do Kościoła Św. Jana na godzinę 12.00. Ktoś mógłby powiedzieć, że przychodzą tam dlatego, że ich dzieci bardzo lubią owe msze. Więc co robią w kościele starsze panie i panowie, którzy nie przyszli z wnukami? Wierni z chęcią przychodzą na msze, które prowadzi Ksiądz Michał, odwiedzają niezależnie czy chodzą do przedszkola, szkoły, pracują lub są emerytami. Więc w czym tkwi sekret? Zazwyczaj ludzie nudzą się na mszach, które są długie oraz odprawiane w flegmatycznej mowie. Świat cały czas idzie do przodu, może wszystkie rutyny związane z liturgiami też powinny się zmienić. Wymienię atrakcje, które były przewidziane w kościele dla dzieci: fajerwerki, konfetti, jeśli miałbym policzyć wszystkie balony to byłoby ich kilka tysięcy, żywe zwierzęta, które pojawiły się np. z okazji Wielkanocy, aranżacja prezbiterium w boisko piłkarskie, plażę, las, w którym pojawił się Święty Mikołaj ze śnieżynkami, wizyta wiosny w kościele, hucznie obchodzony karnawał, powitanie lata i pożegnanie zimy i tak mógłbym wymieniać bardzo długo. Ksiądz Michał na każdą mszę ma jakiś kreatywny pomysł. Na pytanie – Skąd Ksiądz bierze pomysły na kolejne msze? Ksiądz odpowiada następująco:
– Bywa różnie, czasami pomysł bierze się sam tak po prostu, często pomysły podsuwają mi ministranci, którzy również pomagają mi w przygotowaniu wszystkiego i utrzymaniu porządku w trakcie mszy. Pomysły też czerpię od wiernych, którzy są dla mnie bardzo życzliwi, gdy spotykam ich na mieście.

Całe show odbywa się zgodnie z regulaminem odprawiania Mszy Świętej i atrakcje, które są przewidziane w trakcie modlitw nigdy nie wykraczają poza znane dobrze wszystkim księżom reguły.

Postanowiłem napisać o Księdzu Michale Kalitta, ponieważ jest on bardzo pomysłowy, kreatywny i oddany swojemu powołaniu.

Anek

Nie wie co to chandra, do szczęścia brakuje mu polskiego chleba

2010-06-28T21:28:00.000+02:00

Piotr Żuchowski trzynaście lat temu opuścił mury lubawskiego liceum. Po ukończonych studiach wyjechał do Anglii. Do Lubawy przyjeżdża w odwiedziny do swoich najbliższych.

Urodził się 26.06.1978 r. W latach 1993-1997 był uczniem Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława Broniewskiego w Lubawie. Jako uczeń mgr Z. Zaleskiego zdobył tytuły finalisty i laureata licznych konkursów chemicznych :

Finalista Olimpiady Chemicznej w roku 1994/45
Laureat (V miejsce) Olimpiady Chemicznej w roku szkolnym 1996/97
Laureat Konkursu Chemicznego im. prof. A. Swinarskiego w Toruniu w roku szkolnym 1995/96
Laureat Konkursu Chemicznego im. prof. A. Swinarskiego w Toruniu w roku szkolnym 1996/97

W 1997 roku rozpoczął Międzywydziałowe Indywidualne Studia Matematyczno-Przyrodnicze na Uniwersytecie Warszawskim. W 2007 roku na tej uczelni obronił pracę doktorską w zakresie chemii kwantowej.Obecnie Piotr Żuchowski przygotowuje się do pracy na uniwersytecie w Nottingham w Anglii jako Research Fellow, wcześniej pracował na uniwersytecie w Durham. Tematyka jego pracy pozostaje taka sama – badanie oddziaływań między atomami i cząsteczkami oraz własności fizyczne molekuł.

Mimo natłoku zajęć Piotr Żuchowski znalazł chwilę czasu, aby odpowiedzieć na nasze pytania.

Gdy przyjeżdżam do Lubawy to... spotykam się z rodziną i przyjaciółmi

Kiedy jestem w Lubawie muszę zajrzeć do... chyba nie ma już tych miejsc w Lubawie

Najbardziej tęsknię za ...wszystkimi bliskimi

Dzieciństwo smakuje jak ...oranżada w woreczku z odpustu w Lipach, czarnina i klopsowa, lody na Warszawskiej

Ze szkolnych lat najmilej wspominam ... beztroskie chwile bez poważnych zmartwień, przyjaciół z klasy, kilku dobrych nauczycieli ze szkoły podstawowej i średniej

Do codziennych porannych rytuałów zaliczam .... sprawdzanie wyników meczów NBA z synkiem i wyników obliczeń, które uruchomiłem poprzedniego dnia

Książka do której wracam .... „Mistrz i Małgorzata”

Dobrym lekiem na chandrę jest ....nie ma tego słowa w moim słowniku, nie wiem, co to znaczy

Zawsze mam przy sobie ... dużo śmieci, papierów z wzorami, wydruków komputerowych, obgryzione długopisy, netbook

Żałuję, że ... niczego nie żałuję, prócz nieznaczących drobnych rzeczy

Za swój największy sukces uważam ... synka i córeczki-bliźniaczki; wszyscy pogodni i weseli

Do szczęścia brakuje mi ... więcej godzin na dobę i polskiego chleba z polskiej ziemi :)

Jeszcze w tym roku muszę ... opublikować kilka ciekawych wyników o cząsteczkach i atomach

Ostatni grosz wydam na ... cukierki u pana Jeffa dla synka i samochodziki na wyprzedaży staroci

Życie w Lubawie nauczyło mnie ...poczucia jedności z ludźmi, z którymi spędziłem wiele lat mojego życia; choć jestem daleko wiem, że w Lubawie są moje korzenie.

Gosia

Jagoda strzela jak dziewczyna Bonda

2010-06-22T18:03:00.000+02:00

Strzelanie to rzeczywiście "męski" sport? Jagoda udowadnia, że także kobiety potrafią dobrze strzelać. Choć początki były trudne, licealistka dzielnie trenowała i pokazała facetom, gdzie pieprz rośnie.

Lubawa Creative: Jak to się stało, że zaczęłaś strzelać?
Jagoda Kasprowicz: O tym, że będzie u nas kółko strzeleckie dowiedziałam się od pana Śmigielskiego. Pomyślałam, że fajnie byłoby na nie chodzić i nauczyć się strzelać z broni. Na początku musieliśmy wysprzątać naszą strzelnicę, później nie mogłam doczekać się kiedy w końcu oddam pierwszy strzał.

LC: Nie od razu Rzym zbudowano, jakie były Twoje pierwsze strzały?
J.K.: To prawda. Moje pierwsze próby były koszmarne. Czasami udało mi się trafić w tarczę, ale było to bardzo trudne. Z czasem zaczęło mi to wychodzić coraz lepiej.

LC: Podobno trening czyni mistrza, jakimi osiągnięciami możesz się już pochwalić?
J.K.: Im dłużej strzelam, tym osiągnięcia są coraz lepsze. Na pierwszych zawodach byliśmy w Olsztynie. Zostaliśmy tam podzieleni na czteroosobowe drużyny, męską i damską. Nie zajęliśmy wtedy żadnego miejsca na podium, ale mogę się pochwalić, że "ustrzeliłam" najwięcej punktów z naszej ekipy ;)
Następnie pojechałam na zawody sportowe, w których jedną z konkurencji było strzelanie z wiatrówki, strzelałam najlepiej. Na kolejne zawody strzeleckie także pojechaliśmy w składzie 2 drużyn. Odbyły się one w Olsztynie. Strzelaliśmy w pozycji leżącej, klęczącej i stojącej (z kbks'ów z 50 m , było 11 drużyn). Drużynowo zajęliśmy 4 miejsce. Przegraliśmy jednym punktem z drużyną z Iławy, która trenuje o wiele dłużej niż my. Na kolejnych indywidualnych zawodach w Iławie zajęłam II miejsce w kategorii kobiet, za które otrzymałam medal. Były to Wojewódzkie zawody strzeleckie żołnierzy rezerwy. Przed każdymi z nich ostro ćwiczyliśmy.

LC: A propos mistrza, jest nim dla Ciebie pan Śmigielski? Wiele Ci pomógł czy to raczej Twój talent pozwolił osiągnąć takie wyniki?
J.K.: Pan Śmigielski bardzo mi pomagał, gdy zaczynałam strzelać. Sam jest świetnym strzelcem. Uczył mnie jak prawidłowo trzymać broń, co robić, żeby wyniki były coraz lepsze. Bardzo dużo mu zawdzięczam.

LC: Pan Śmigielski zawsze powtarza, że "broń to nie zabawka", a jaki Ty masz do niej stosunek?
J.K.: Tak, często nam to powtarza, gdy bierzemy broń do ręki. Myślę, że trzeba sie z nią ostrożnie obchodzić, broń to nie żarty, więc zawsze uważam gdy biorę ją do ręki. Jednak samo strzelanie traktuje raczej jako rozrywkę.

LC: Wiemy, że podczas strzału następuje "odrzut" i trzeba mieć dużo siły, żeby utrzymać broń, prawda? Jakie były twoje pierwsze przeżycia? Miałaś jakieś siniaki?
J.K.: Gdy strzelamy na strzelnicy ze zwyklej wiatrówki to ten odrzut nie jest tak bardzo odczuwalny, co innego gdy chodzi o broń palną. Wtedy trzeba użyć trochę siły, żeby dobrze utrzymać broń i nie mieć później siniaków. Ja jeszcze ich nie miałam. Najbardziej przestraszyłam się, gdy pierwszy raz strzelałam z broni krótkiej, wtedy broń trzeba było trzymać bardzo mocno.

LC: Wiążesz ze strzelaniem swoją przyszłość?
J.K.: Na razie nie mam większych planów co do strzelania, ale taka dodatkowa umiejętność może mi się kiedyś przydać;)

LC: Ostatnio o "Jagodzie, która strzela" zrobiło się głośno. Cieszysz się z tego, że o Twoich sukcesach piszą w lokalnej gazecie, czy raczej trochę Ci to przeszkadza bądź zawstydza?
J.K.: Bardzo się cieszę, że ludzie mogą o tym poczytać. Miło jest słyszeć: "Wiesz, widziałem Cię w gazecie, nie wiedziałem, że strzelasz".

LC: Wszyscy mówią, że strzelanie to "męski" sport, też tak myślisz? A może kiedy wracasz ze strzelnicy albo zawodów malujesz paznokcie i "wskakujesz" w szpilki i spódniczkę?
J.K.: Uważam, że strzelanie jest dla wszystkich. Myślę, że ten sport nie powinien być uznawany za "męski", bo zarówno mężczyźni jak i kobiety mogą być w tym świetni. Na pewno patrząc na dziewczyny z bronią w ręku myślimy sobie, że ma silny charakter lub jest "twarda". Podoba mi się to stwierdzenie, ale po zawodach lubię ubrać się w sukienkę i nie dać po sobie poznać, że przed chwilą miałam broń w ręku.

Jagoda Kasprowicz ma 17lat, mieszka w Świniarcu i chodzi do pierwszej klasy o profilu biologiczno-chemicznym w lubawskim LO. Jej przygoda ze strzelaniem rozpoczęła się w czasie tegorocznych ferii zimowych.

Karola & Pati

Janosik, Smerfy i Garou, czyli jak świętowano Dzień Unii Europejskiej w Zespole Szkół w Lubawie.

2010-06-09T20:25:00.002+02:00

Już po raz szósty w lubawskim Zespole Szkół odbył się Dzień Unii Europejskiej. Pierwsze klasy wykazały się niemałą pomysłowością prezentując europejskie kraje. Na widowni wybuchały niekończące się salwy śmiechu. Ale jak przygotować takie zabawne przedstawienie? Przekonajmy się, jak zrobiła to klasa Ig, która miała za zadanie przedstawienie Słowacji.

- Z czym kojarzy mi się Słowacja? – to pytanie zawitało w głowach uczniów z kl. Ig po tym jak dowiedzieli się, że wylosowali właśnie ten kraj. Rozpoczęły się gorące przygotowania, ale wymyślenie interesującej scenki to trudny orzech do zgryzienia. Jednak cały tekst prezentacji powstał w jeden dzień i równie szybko rozdzielono role. Gdy scenariusz do „50-tych urodzin Janosika” był już gotowy rozpoczęły się próby i należało pogłowić się nad kostiumami do przedstawienia. Tutaj Ig miała wielkie pole do popisu. W ruch poszły spódniczki w kratę, peruki, ciupagi i … wałek. Każdy kostium był dopięty na ostatni guzik.

Tytułowy bohater - Janosik miał nawet autentyczny, stary pistolet. Oczywiście niezaładowany, mając na uwadze względy bezpieczeństwa ;). Na nogach miał czerwone, obcisłe, dziewczęce „rurki” nadające mu bardzo „aerodynamiczną” sylwetkę. Wśród zbójników Janosika pojawił się Pyzdra w fryzurze afro i z włosami na klacie namalowanymi markerem. Dużo śmiechu wywołały przebrania dziewczyn za słowackich chłopów. W wymiętych koszulach, góralskich czapkach i z „Złotym bażantem” w ręku były nie do poznania. Jednak wszystkich najbardziej zaskoczyło przebranie Szymona Karczewskiego, który grał drzewo. Z wielkim poświęceniem pomalował sobie całą twarz farbami na zielono, a do rąk i głowy miał przymocowane taśmą klejącą gałązki z listkami. Gdy po raz pierwszy pokazał się w takiej postaci chyba wszyscy popłakali się ze śmiechu. Poza tym wśród rekwizytów nie zabrakło gumowej kaczuszki, kija i krążka do hokeja czy skrzynki z butelkami po Harnasiu.

Nad wszystkim czuwała reżyserka i odtwórczyni roli Maryny – Marzena Szulc. Na chwilę przed rozpoczęciem imprezy przeprowadzona była próba generalna, która nie obyła się bez śmiechu, problemów z tekstem i ostatnich poprawek.

Potem, nareszcie nadszedł moment prawdy. Najpierw przemówił p. dyrektor Bolesław Zawadzki oraz organizatorka Dnia UE p. Iwona Krawiecka. Następnie przeprowadzono konkurs wiedzy o Unii Europejskiej, w którym zwyciężyła Milena Górzyńska z kl. Id (na wszystkie pytania odpowiedziała bezbłędnie). Na końcu pierwsze klasy prezentowały swoje kraje: In – Belgię, Ia – Grecję, Iu – Niemcy , Id – Włochy, Ib – Francję oraz Ig – wspomnianą wcześniej Słowację. Każde przedstawienie powodowało śmiech na widowni auli i gromkie oklaski. Na scenie pojawili się m. In. bogowie greccy, Garou, Pavarotti i wiele innych postaci z bajek i historii Europy. Ponadto można było się dowiedzieć wielu zaskakujących ciekawostek o krajach UE. Pewnie mało kto wie, że Lucky Luke czy Smerfy powstały w Belgii albo jakie zwyczaje mają nasi południowi sąsiedzi – Słowacy. Ostatecznie zwyciężyła kl. In, a za najlepszą mapę uznano pracę Adrianny Kruszewskiej z kl. Id. Wszyscy wyróżnieni otrzymali nagrody książkowe.

Uczestnicy uroczystości świetnie się bawili oraz mogli pokazać swoje talenty, zarówno teatralne jak i plastyczne oraz wykazać się swoją ogromną wiedzą na temat UE. Miejmy nadzieję, że Dzień Unii Europejskiej na długo zagości w kalendarium imprez Zespołu Szkół w Lubawie.

Aga

Konkurs wiedzy o UE
Zwycięska kl. In
Grecki "Mam talent"
Janosik w całej okazałości

Gdy egzaminator się uprze, to i tak usadzi

2010-06-04T15:15:00.000+02:00

Prawo jazdy i własne cztery kółka to marzenie o wolności wielu młodych ludzi. Niestety zdobycie tego dokumentu to nie lada wyzwanie. Jakich błędów unikać na egzaminie? Jak wojować z egzaminatorem? Czy gimnazjaliści mogą prowadzić samochód?

Sobota wieczór. W Lubawie jak to w Lubawie - nic się nie dzieje. Nie wszystko jednak stracone. W okolicznych miastach są koncerty, festiwale i nie brakuje przydrożnych dyskotek. Jednak planując wyjazd pojawia się pytanie: jak się tam dostać? Osoby, które posiadają prawo jazdy i samochód do kompletu nie mają problemu. Gorzej mają ci, którzy jeszcze nie zdobyli dokumentu upoważniającego do prowadzenia aut.W naszym kraju, żeby podjeść do egzaminu upoważniającego do kierowania „osobówką” (kategoria B), trzeba ukończyć 18 lat i przejść szkolenie. kurs zaczyna się od... wypełnienia wniosku o wydanie prawa jazdy. Jest to podstawowy dokument, który trzeba złożyć w Ośrodku Szkolenia Kierowców. Potem wnosimy opłatę za kurs. Będąc uczniem możemy liczyć na zniżki, jest też możliwość zapłaty w ratach.Każdy kandydat na kierowcę musi przejść badania przeprowadzone przez uprawnionego lekarza. Obejmują one standardowy wywiad lekarski dotyczący ogólnego stanu zdrowia, badanie wzroku, pomiar ciśnienia krwi. Jeśli wszystko z nami w porządku, dostajemy "orzeczenie lekarskie" stwierdzające zdolność do kierowania pojazdami. W praktyce w wielu OSK badania lekarskie są połączone z kursem udzielania pierwszej pomocy i odbywają się na pierwszych zajęciach.Część teoretyczna kursu obejmuje 30 godzin lekcyjnych i trwa w zależności od danego ośrodka 2-4 tyg. Na zajęciach tych zapoznajemy się z zasadami i przepisami ruchu drogowego. Praktyczna nauka jazdy to 30 godzin (zegarowych).

Przygotowani do egzaminu ruszamy do Olsztyna, gdzie zdajemy test pisemny oraz pod okiem egzaminatora prowadzimy auto (Fiat Grande Punto) — najpierw na placu, później na mieście. I tu zaczynają się schody.Mimo iż nie brakuje osób, które poległy na teorii, najwięcej egzaminowanych oblewa na mieście. Po rozmowie z uczniami Lubawskiego Zespołu Szkół można wywnioskować, że najczęstsze błędy to: niesprawdzenie, czy podczas zmiany pasa ruchu nie przejeżdżamy na ciągłej linii, zbyt szybka lub wolna jazda oraz zatrzymywanie się na przejściu. A na pierwszym miejscu znowu skrajności: zbytnia pewność siebie lub wielki stres. Wiele osób twierdzi, że jeśli egzaminator się uprze, to i tak usadzi.Gorące dyskusje w temacie "prawka" toczą się także na internetowych forach. — Uważaj najbardziej na wymuszenie pierwszeństwa wyjeżdżając z podporządkowanej. Nawet jeśli "jest sporo miejsca i zdążę" to trzeba poczekać , przepuścić, bo egzaminator jeśli zechce to zawsze będzie mógł powiedzieć, że wymusiłeś” — pisze lowbir, na jednym z for.Wszyscy też są zgodni co do jednego: nie należy się kłócić z naszym mistrzem z siedzenia obok. Wiosną 2008 roku w Chełmie było dość głośno o kursancie, który oblał egzamin z powodu niepoprawnego (według egzaminatora) użycia kierunkowskazu. Odwołał się od tej decyzji. Zrobił trochę zamieszania. Uznano reklamację, ale z ostatecznym zadaniem ‘prawka’ miał trochę problemów- jak wojna to wojna ;)

A co z tymi, którzy na swojej osiemnastce się jeszcze nie bawili? Mając 16 lat możemy zdać prawo jazdy w kategorii B1. Wśród samochodów dopasowanych do wymogów tek kategorii dużego wyboru nie ma. Dostępny jest Mercedes Smart, kilka francuskich modeli oraz Daihatsu. Cóż, trzeba przejść kurs, badania, wytrząsnąć oszczędności ze świnki, uodpornić na stres i wreszcie nadejdzie ten dzień, kiedy pomachamy kierowcy „naszego” autobusu w czasie wyprzedania ;)

kryzba

Moja matka to wariatka ! :)

2010-05-26T14:33:00.000+02:00

"A ja wolę moją mamę, co ma włosy jak atrament (...)" pewnie znów zaśpiewają przedszkolaki. Dziś 26 maja - Dzień Matki. Z tej okazji poprośiliśmy o rozmowę panią Justynę Witkowską z Lubawy,mamę dwójki dzieci, która ma nieco inny styl bycia niż mówią stereotypy .Twierdzi,że jej życie to bukiet różnych kwiatów, gdyż jest mieszanką zapachów i kolorów. Dlaczego ? Przeczytajcie sami ! :)

Lubawa Creative : Który to już pani Dzień Matki ?

Justyna Witkowska : - Z wyliczeń wynika , że to już 17ty, który obchodzę.

LC : Jest jakiś spośród nich,który szczególnie zapadł pani w pamięci ?

J.W.: -Najbardziej pamiętam ten z Darii zerówki: wierszyki, piosenki, które wycisnęły łezkę z oka, laurka pięknie wykonana. To był naprawdę wzruszający dzień, taki pełen pozytywnych emocji.

LC : Mówią,że "małe dzieci - mały kłopot, duże dzieci - duży kłopot". A co pani sądzi na ten temat ?

J.W. : -Pewnie coś w tym powiedzeniu jest chociaż osobiście uważam, że każdy etap w życiu dziecka ma swoje blaski i cienie.

Dzieciństwo to ten etap, w którym każda matka stara się usuwać każdą najmniejszą przeszkodę na drodze dziecka, to okres nieprzespanych nocy, zmęczenia, to ten czas kiedy każdy najmniejszy katarek u dziecka powoduje u matki palpitacje serca, ale to tez czas wielkich wzruszeń: pierwszy uśmiech, pierwsze kroki, słowa. To czas kiedy staramy się pokazać maluchowi świat, kiedy uczymy rozróżniać zło i dobro, kiedy "wychowujemy" ale i jesteśmy "wychowywani". Na tym etapie życia dziecka jesteśmy dla niego najważniejsi, najlepsi, najmądrzejsi, najpiękniejsi W moim przypadku to co powyżej w chwili obecnej dotyczy Iwo, Daria to inna historia Jest teraz w takim wieku, że trzeba chodzić przy niej na paluszkach bo co chwila wybucha , jest strasznie drażliwa ale mam to do siebie, że pamiętam siebie z tego okresu i nie zapomniałam jak to jest mieć naście lat. Tak trudno wtedy panować nad emocjami!!!! Wielkim plusem jest to, że w trudnych momentach mojego życia Daria zachowuje się bardzo dojrzale i mogę z nią porozmawiać jak z koleżanką. Dla niej już nie jestem pewnie naj...naj...naj... ale taka jest kolej rzeczy, ja też popełniam błędy i nie jestem bez wad.

LC : Domyślam się,że obowiązki matki i cały ten zgiełk na pewno nieraz "dają pożądnie w kość".Czy czasem nie ma pani wszystkiego dosyć ?

J.W. : -Życie w dzisiejszym świecie jest trudne, to ciągła bieganina, trzeba pogodzić obowiązki zawodowe i te domowe. Bywają trudne chwile, wpadam jak każdy w "dołki" i "doły" ale ratuje mnie na szczęście poczucie humoru. Nigdy chyba nie było takiego momentu żebym miała "wszystkiego dość". Mam dzieci, mam dla kogo żyć i nie mogę sobie pozwolić na dłuższe "kryzysy".

LC : Bycie mamą zapewne też pochłania mnóstwo czasu. Co pani robi gdy znajdzie już upragnione 5minut dla siebie?

J.W. : -W wolnych chwilach czytam książki, a w zasadzie to je "pożeram", komputer to tez fajna sprawa daje mnóstwo możliwości, chociaż ja nazywam ten wynalazek "złodziejem czasu". Kiedy jest pogoda jeżdżę na rowerze, zwiedzam okolicę - jest tyle pięknych miejsc w pobliżu Lubawy. Od czasu do czasu jadę gdzieś na koncert doładować "akumulatory". O słuchaniu muzyki nie piszę bo ona w naszym domu jest stale obecna to nie jest coś na 5 minut

LC : Do jednego ze zdjęć załączyła pani opis "Jestem szczęśliwą mamą :) " . Ma pani na to jakiś przepis ? ;>

J.W. : -Nie ma przepisu na bycie "szczęśliwą mamą" .Dla mnie już sam fakt, że mam dwójkę zdrowych dzieci jest powodem do szczęścia, samo ich istnienie jest cudem

LC : Może jest coś czego nauczyła się pani od swojej mamy i kieruje się tym w wychowywaniu własnych dzieci ?

J.W. : -Byłam trudną nastolatką i nie rozumiałam się z mamą wcale. Teraz z perspektywy czasu inaczej na to wszystko patrzę i wiem ,że moja mama nie miała ze mną łatwo. Buntowałam się przeciwko wszystkiemu i wszystkim. Kiedy ja dorastałam relacje matka - córka wyglądały inaczej. Wielkim problem dla mojej mamy był np. mój styl ubierania, moja fryzura, muzyka. Musiały minąć lata całe żeby to zaakceptowała, dlatego moje dzieci nie mają z tym problemu. Nie było też rozmów o sprawach "ważnych", byłam tak wychowana, że bałam się zadawać trudne pytania. W naszym domu rozmawia się o wszystkim, nie ma tematów tabu, staramy się, żeby dzieci były otwarte na świat i innych ludzi, ,żeby umiały bronić swoich przekonań, uczymy tolerancji.

LC : Jak spędza pani czas ze swoimi pociechami ?

J.W. : -Teraz era komputerów więc oczywiście gry komputerowe i kłótnie .Często oglądamy wspólnie filmy, chodzimy na spacery, lubimy grać w badmintona, jeżeli jest możliwość staramy się jak najwięcej zwiedzać nasz cudny kraj i co najważniejsze ROZMAWIAMY, oczywiście nie obchodzi się bez kłótni bo przecież każdy ma swoją rację .

LC : Macie jakieś wspólne cechy i zainteresowania ?

J.W. : -Z synem gry komputerowe, taniec (czyt. dziki taniec szczęścia) i bajki: ulubiona to Harry Potter a jeśli chodzi o cechy charakteru to wykapany tatuś

Z córką muzyka, fotografia, czytanie książek.

Cechy charakteru ? Na pewno złośliwość, poczucie humoru, tolerancja .

LC : Największe pani marzenie... ?

J.W. : -Największym moim marzeniem jest żeby moje dzieci robiły w życiu to co będzie im sprawiało radość.

LC : Życzymy więc spełnienia wszystkich marzeń, tych największych i tych najskrytszych :)

Składamy również serdeczne życzenia z okazji dzisiejszego święta.

A co o mamie może powiedzieć Daria ? - 17letnia córka naszej "matki-wariatki" ?

- Określić moją mamę w kilku słowach ? Oh , nie da rady ! Jest wybuchowa , złośliwa , pełna poczucia humoru.. Jest tolerancyjna i w każdej sprawie mogę się u niej poradzić ( no , chociaż czasami wolę tego nie robić ). Nie wyobrażam sobie np. żebym nie mogła jej poprosić o radę. Mimo że czasem nie zgadzamy się w pewnych kwestiach ze sobą ( szczerze powiedziawszy gdybyśmy się ze wszystkim zgadzały to uważałabym to za cud natury) , to przecież wiem że chce dla mnie jak najlepiej. Bardzo ułatwia mi życie to jak się ubiera , jaki ma styl , czego słucha. Jestem jej "mniejszą kopią" ( fajnie mieć w domu , stare kasety z dobrą muzyką , ciuchy które mogę jej "podwędzić" ). Typowe cechy ? Hm .. Wiem ! Czasem bardzo trudno jest jej pogodzić się z faktem że ze mną przegrała . Chodzi tutaj głównie o gry komputerowe . Siedzi wtedy do późnej nocy i klika tą myszką i nie przetłumaczysz jej że no . . No że jestem w czymś lepsza ! Widocznie nie dociera do niej czasem że " uczeń przerósł mistrza" Mogłabym tu pisać i pisać , ale może lepiej skończę :)

Patrząc na zdjęcia z archiwum rodzinnego, nie mamy wątpliwości w to,że pani Justyna jest "szczęśliwą matką wariatką" . Wszystkim Mamom życzymy tyle szczęścia i energii ! :)

Monia.

"Miej serce i patrzaj w serce"

2010-05-25T23:16:00.000+02:00

Ten cytat pochodzący z utworu Mickiewicza odchodzi w niepamięć, tak

jak cała twórczość naszego wieszcza. W jej obronie stanęli lubawscy

gimnazjaliści. Zorganizowali wieczorek poetycki poświęcony

Mickiewiczowi.

Uczniowie długo przygotowywali się do tego wydarzenia.Działo się to

pod czujnym okiem pani Anety Rogowskiej, która dopilnowała, aby

wszystko było dopięte na ostatni guzik.Okazją do celebracji był

przyjazd litewskich gości : dyrektora Muzeum Adama Mickiewicza w

Wilnie- Rimantasa Salna, Wojciecha Piotrowicza i dr Saulusa

Spokeviciusa - pracowników muzeum.

Młodzież wyrecytowała i wyśpiewała uśmiechy na twarzach widzów. Na

niektórych twarzach pojawiły się nawet łzy wzruszenia.

- Cieszymy się, że lubawska młodzież pamięta o Mickiewiczu - mówili

przybyli goście.

Uczniowie pamiętają o poecie, gdy obowiązkowo muszą wyrecytować

"Litwo, ojczyzno moja". Potem pamięć o nim zanika.

Litewscy tropiciele twórczości Adama Mickiewicza opowiadali o swojej

pracy i zaprezentowali książki o wieszczu. Polsko - litewskie

spotkanie przybliżyło nam najpiękniejsze utwory poety, a także wiele

ciekawostek związanych z jego życiem. Mickiewiczowski wieczór stał się

zapowiedzią poetyckich spotkań, które będą kontynuowane we wrześniu.

Agata

Jednodniowe lubawskie Buenos Aires

2010-05-12T18:18:00.001+02:00

Przekraczając próg hali OSiR przy Gimnazjum, wchodziło się jakby do innego świata. Świata nasyconego tęczowymi, jaskrawymi barwami. W tle muzyka rodem z Kuby. Kobiety są zmysłowe, namiętne, wykonują kocie ruchy, natomiast mężczyźni a la macho towarzyszą partnerkom w jakże trudnej dyscyplinie jaką jest taniec towarzyski. Oczywiście mowa o Turnieju Tańca Towarzyskiego o Puchar Burmistrza Lubawy, który odbył się 25 kwietnia o godz.10.30, zaś o 17.30 rozpoczął się trzeci, tzw. galowy blok z parami tańczącymi w wysokiej klasie B. Przybyli do nas tancerze z m.in. Olecka, Olsztyna, Sopotu, Gdańska, Łomży oraz Kwidzyna. Impreza podzielona była na trzy bloki w zależności od kategorii wiekowej oraz klas tanecznych uczestników.
Publiczność jak najbardziej dopisała, gromko oklaskiwała występujących. O opinię na temat turnieju poprosiliśmy 19 letnią Klaudię
- Ilekroć w Lubawie odbywa się turniej tańca towarzyskiego, staram się w nim uczestniczyć. Odpowiada mi klimat tej imprezy, piękne stroje uczestników oraz sam taniec.
Miłym przerywnikiem między zmaganiami tancerzy był występ lubawskiej młodzieży z grupy All Stars. Nagrody wręczyli m.in. burmistrz miasta Edmund Standara, dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury Zenon Paprocki oraz dyrektor Zespołu Szkół Bolesław Zawadzki.
Udało nam się zadać kilka pytań jednej z zwyciężczyń w tymże turnieju. Mowa o Joannie z Olsztyna ( klub Power Dance )
- Tańczę od 7 lat. W tym co robię wspiera mnie rodzina i przyjaciele.
Zapytana o stres towarzyszący turniejom mówi :
-Oczywiście, że się stresuję, jednak biorę kilka głębokich oddechów i wychodzę na parkiet czując wsparcie bliskich mi osób.
Niedzielny turniej na pewno na długo zostanie w pamięci Lubawian, ze względu na ciepłą, rodzinna atmosferę, i co rzadko spotykane brak widocznej konkurencji pomiędzy tancerzami. Z niecierpliwością czekamy na kolejną edycję.

Dagmara & Sylwia

Miejski Ośrodek Kultury zarzucił wędkę

2010-05-08T14:52:00.001+02:00

W czwartkowe przedpołudnie nie tylko maturzyści walczyli ze stresem. Towarzyszył on też talentom łowionym przez Miejski Ośrodek Kultury w Lubawie podczas zorganizowanego przeglądu artystów.

- Celem przeglądu jest promowanie istnych talentów Ziemi Lubawskiej – powiedział Andrzej Lewicki, animator kultury i członek jury. Towarzyszyli mu: muzykolog Agnieszka Kasprzycka i artysta muzyk Mirek Deredas. Uczestnic mili dziesieć minut, by na scenie zaprezentować swoje talenty.

Jako pierwsza zaprezentowała się Kinga Wardowska, uczennica klasy pierwszej SP w Nowym Mieście Lubawskim. „Ach jak fajnie być motylem” – czarowała swoim wykonaniem jury i publiczność na sali.

Łącznie zaprezentowało się 16 uczestników. Lista wywieszona przed salą widowiskową sugerowała,że talenty będą uzdolnione wyłącznie muzycznie. Choć wśród nich znalazła się jedyna tancerka,to nie stawiła się na przeglądzie. Co ciekawe największym zainteresowaniem cieszył się on wśród najmłodszych talentów ze szkół podstawowych i nieco starszych z gimnazjów. Nie zabrakło odważnych
i uzdolnionych chłopców. Na przeglądzie oprócz indywidualnych uczestników zagrały również zespoły: „Przerwa techniczna” z lubawskiego gimnazjum, licealny „Nieudane RKO” oraz dziewczęcy zespół z Sampławy.

Wśród wokalistów znalazła się uczestniczka grająca na gitarze i pianinie. – W szkole muzycznej w Iławie uczę się 2 lata – mówi Agata Krauzewicz z Sampławy. – Dwa razy w tygodniu mam tam zajęcia. Muzykę lubię od zawsze - dodaje dziewczyna.

Jakub Marchlewski to chłopak również z gitarą. Zaprezentował się z zespołem
z gimnazjum,a później sam dał niezły popis. Dobór utworów był bardzo zróżnicowany. Od piosenki harcerskiej do zagranicznego rocka. Warto wspomnieć,że całą imprezę poprowadził Damian Neumann, któremu ten ostatni klimat jest szczególnie bliski. Znamy go przecież z „Ryzyka Pożaru” .

Po około 30 minutowej naradzie, jury ujawniło wyniki. Zanim jednak wręczyli nagrody i pamiątkowe dyplomy, zwrócili uwagę na popełniane błędy przez uczestników. – Nie wytykamy ich wam w złej wierze. Po prostu chcemy,abyście unikali ich w przyszłości – powiedział Dredas.

Wyróżnienia zdobyli: Kinga Wardowska, Agata Krauzewicz, Jakub Rochewicz, Oliwia Olęcka, Patryk Wardowski oraz Anita Perużyńska.

Pozostałe talenty otrzymały dyplomy za udział w przeglądzie i pamiątki.

Wszystkim gratulujemy i życzymy dalszych osiągnięć.

Mój komentarz przeczytasz na monikaojdowska.blogspot.com

Monia

Szymborska nie miała racji :)

2010-05-08T13:23:00.001+02:00

"Nie licząc szkół, gdzie się musi i samych poetów,będzie tych osób chyba dwie na tysiąc" - pisała Wisława Szymborska.

Młodzi ludzie z miasta i gminy Lubawa po raz kolejny dowiedli, że poetka się myliła. W tegorocznych Spotkaniach z Poezją wyrecytowali sobie pełne uznanie.

Dnia 26 kwietnia odbyło się kolejne Spotkanie z Poezją. Uczniowie ze szkół podstawowych i gimnazjów z miasta i gminy Lubawa spotkali się w lubawskim kinie "Pokój", aby wspólnie uczcić to święto poezji.

Ostatnia powtórka tekstu, poprawienie fryzury i wkroczenie na kinową aulę, gdzie już czekają

jurorzy z przerażająco poważnymi minami. Uroczysty nastrój zmieszany ze stresem. Te właśnie uczucia towarzyszyły wszystkim uczestnikom konkursu. Z powagą

i uznaniem wsłuchiwali się w recytację rywali, jednak każdy miał cichą nadzieję, że to on będzie najlepszy.Nie wszyscy mogli być pierwsi, choć tak naprawdę każdy był tam wygranym.

- Nauka wiersza była długa i trudna, a jeszcze cięższy był dobór utworu. Nie było najgorzej, ale zawsze mogłoby być lepiej - mówi jeden z uczestników konkursu.

W jury zasiedli: Zenon Paprocki, Andrzej Lewicki i Kamila Kozłowska . Obrady były długie i bardziej stresujace dla uczestników niż sam wystep.

Miłym zaskoczeniem dla lubawian jest fakt, że w tegorocznym konkursie pod względem liczebności i jakości recytacji to miasto górowało nad gminą, zwłaszcza w kategorii szkół gimnazjalnych.

- Porównując z wcześniejszymi latami, w tegorocznym konkursie jest o wiele wyższy poziom.Uczestnicy lepiej dobrali repertuar i coraz lepiej radzą sobie z zachowaniem na scenie - mówi Kamila Kozłowska - Nie popełniali błędów z ubiegłych lat.

Roztrzygnięcie konkursu i ostatnia przemowa jurorów to nie koniec zmagań laureatów konkursu. Zdobywcy Grand Prix 10 maja spotkają się w Lubawie, gdzie będą ponownie walczyć z młodzieżą z innych miejscowości w eliminacjach regionalnych.Po konkursie jurorzy udzielili im mnóstwo cennych rad.Wojewódzki finał recytatorskiego maratonu będzie miał miejsce w czerwcu w Olsztynie.Życzymy powodzenia!

Laureaci konkursu :

kategoria I - III

MIASTO:

Martyna Guzowska - Grand Prix

Jarosław Sokołowski - Grand Prix

Julia Ruczyńska - wyróżnienie

Paulina Osmańska - wyróżnienie

GMINA:

Sylwia Pruchniewska - Grand Prix

Mateusz Grzywacz - Grand Prix

Joanna Oparka - wyróżnienie

Damian Krajewski - wyróżnienie

kategoria klas IV - VI

MIASTO:

Daria Ismer - Grand Prix

Adrianna Hoffman - Grand Prix

Agnieszka Piwowarska - wyróżnienie

Damian Ruciński - wyróżnienie

GMINA:

Barbara Kaczorowska - Grand Prix

Paulina Krajewska - Grand Prix

Dominika Chęć - wyróżnienie

Dominika Górska - wyróżnienie

kategoria klasy gimnazjalne

MIASTO:

Barbara Jakubowska - Grand Prix

Agata Zielińska - Grand Prix

Agata Ojdowska - wyróżnienie

Jolanta Kliniewska - wyróżnienie

Andżelika Kukla - wyróżnienie

GMINA:

Joanna Jankowska - Grand Prix

Martyna Kasprzycka - Grand Prix

Agnieszka Ziółkowska - wyróżnienie

Agata

Inna nie znaczy gorsza

2010-05-07T23:48:00.000+02:00

Nie tylko przyroda budzi się do życia. Nadchodzi lato,
a wraz z nim III Festiwal Piosenki Innej w Lubawie. Jego zwiastunem była konferencja zorganizowana w piątek 23 kwietnia 2010r.
w Miejskim Ośrodku Kultury.

Spotkanie miało na celu rozwianie wszelkich wątpliwości dotyczących festiwalu. Organizatorzy w składzie : Zenon Paprocki, Zofia Płocharska i Piotr Szauer chętnie odpowiadali na zadawane pytania. Nie zawsze jednak należały one do łatwych. Na sali panowała bardzo miła i ciepła atmosfera. Nie, nie była to sprawka słonecznego popołudnia. Po prostu taka atmosfera zawsze towarzyszy festiwalowi.

Piotr Szauer, dyrektor artystyczny Festiwalu Piosenki Innej przedstawił wstępny program tegorocznego festiwalu. - Artyści bardzo pozytywnie zareagowali na nasze zaproszenie - mówi Szauer. Warto zaznaczyć, że wielu z nich przyjedzie z różnych stron Polski. Świadczy więc to o dużym zainteresowaniu festiwalem. Chętni mogą zgłaszać się do połowy lipca. Całe wydarzenie rusza dnia
27 czerwca i rozpoczyna się koncertem zapowiadającym festiwal. Wystąpią na nim lokalni wykonawcy. Usłyszymy m.in. bardzo zdolną Patrycję Mężykowską.

Tegorocznemu festiwalowi towarzyszyć będzie plener malarski artystów Stowarzyszenia Twórców Kultury Ziemi Lubawskiej. W tej sprawie głosu udzielono pani Zofii Płocharskiej, prezes stowarzyszenia. - Postawiłam na młodzież - mówi Płocharska. Organizatorzy zdecydowali się zaprosić uzdolnionych uczniów z lubawskich i okolicznych szkół. - Liczę na ciekawe prace i mam nadzieję, że będą inne niż dotychczas - dodaje po chwili prezes.

Natomiast Zenon Paprocki, dyrektor lubawskiego MOKu, wspomniał o problemie finansowym jaki wiążę się ze zorganizowaniem imprezy. - Otrzymaliśmy już 7 tyś. zł od Urzędu Miasta, ale na festiwal potrzeba nam 15 tyś. zł . Z tego też względu w imieniu organizatorów prosimy o pomoc finansową
w zrealizowaniu festiwalu, który cieszy się powodzeniem w całej Polsce. - Lubawa stała się przystankiem poezji śpiewanej - powiedział Piotr. Nie możemy pozwolić, żeby go zburzyć.

Artyści startują tradycyjnie 6 sierpnia na placu za Centrum Dziedzictwa Kulturowego Ziemi Lubawskiej. Dokładny harmonogram i regulamin dostępny jest na stronie internetowej www.innapiosenka.blogspot.com Organizatorom jak i wszystkim artystom życzymy pięknej pogody oraz z niecierpliwością czekamy na to pełne emocji widowisko.

Monia & Pati

Witajcie w porcie kreatywności ! :)

2010-05-04T11:42:00.001+02:00

Jest on otwarty na morze możliwości i doda Waszemu życiu sytości.

My kreatywni staramy się być solidni,ale zobaczycie,że nie jesteśmy sztywni !

Nie chcemy być anonimowi,bo pragniemy jak najwięcej łowić.

Nadszedł czas by zburzyć mury i przełamać bariery.

A więc "mury runą,runą,runą i pogrzebią stary świat !" :)